Vielsalm 1 mei 2009
Aangezien we deze keer een dagje extra aan ons Zewieties-weekend kunnen breien, hebben we op vrijdag 1 mei al om 14u afgesproken op de parking van Sunparks Vielsalm.
Op die manier kunnen zowel waterratjes, wandelaars als bikers al een halve dag vroeger aan hun trekken komen. Op een zonovergoten parking (’t is dan ook Sunparks) komen we allemaal stipt tussen 14u00 en 14u33’ aan. De 2 Cissen en Piet verkennen al een eerste keer de omliggende heuvels terwijl Ali Baba en Tsjieppe zich zonder vrees met de dames en kids tussen de talrijk aanwezige ‘societsen’ in de kunstmatige golven gooien. Ondertussen kiezen An en Hans voor een romantische wandeling.
Rond 17u00 komt de groep, ondertussen versterkt met Couffie, aan in ‘Les Contes de Salme’ en ook de Cornetjes komen het team vervoegen. We worden er ontvangen door Monsieur Rose de (met kleine d!) Jeanette, die we verder voor het gemak ‘Monsieur Monsieur’ gaan noemen, aangezien hij niet met zijn voornaam wenst aangesproken te worden.
Blijkbaar hadden we het huurcontract niet aandachtig genoeg gelezen want vóór we mogen overgaan tot de kamerverdeling dient er zowaar efkes 1.000€ borg te worden opgehoest. Bovendien weigert Monsieur Monsieur Visa te aanvaarden. Portefeuilles moeten worden uitgekieperd en spaarvarkentjes kapotgeklopt maar samen komen we gelukkig aan het verschuldigde bedrag. De kids trekken er zich helemaal niets van aan en zijn al geïnstalleerd voor de enorme flatscreen.
Na de rondgang en het optekenen van allerhande meterstanden kan er vlug worden uitgepakt… nadat de frigo’s zijn gevuld.
Ondertussen slaagt Piet er al in om de ‘plongs’ van de sauna te laten springen. Monsieur Monsieur had gezegd dat je slechts ‘een klein lepeltje’ water op de kolen mocht gieten en Piet had verstaan ‘een grote emmer’. Moeilijke taal dat Frans.
Aangezien moeder Tsjieppe het 39 jaar geleden opportuun achtte om een kuiken ter wereld te brengen, voelde ik mij moreel verplicht om enkele flessen Cava mee te sleuren richting Vielsalm en daarmee is onze eerste aperitiefronde een feit. Wat ook een feit is, is dat er jaarlijks een enorme kaasberg en bijhorend druivensap wordt meegesmokkeld naar de Ardennen en dit jaar was het niet anders: kaas en wijn à volonté en we zullen er weer kunnen van genieten tot zondagmiddag. Zelfs de door Véronique geïmproviseerde verjaardagstaart blijkt een kaastaart te zijn. Ondertussen komen ook Linda en Michiel, de laatste ontbrekende Wieties het binnenpleintje opgereden.
Na een eerste overnachting in deze prachtige locatie genieten we van een uitgebreid ontbijtbuffet. Couffie heeft naar eigen zeggen ongelooflijke nachtmerries over ‘pikkedieven’ moeten doorstaan maar het zicht op het meer waar de opkomende lentezon de mistslierten langzaam doet verdampen, werkt zeer ontstressend en ‘op het gemakske’ maken de deelnemers aan de voorziene familietocht zich klaar.
An kan door schouderproblemen jammer genoeg niet biken maar voor de rest rijden alle volwassenen mee, madam Tsjieppe incluis. Ons Mieke had Cindy namelijk vooraf een beetje uitgedaagd en was een kleine weddenschap aangegaan: “als Cindy in de Ardennen meefietst, gaan Ignace en ik mee naar de Cristalp.” … dat is dan geregeld zie.
De 17 km lange familietocht leidt ons langs een zacht glooiend parcours omzoomd door prille lenteweiden vol gele lentebloei. Een perfectere biotoop voor onze grijs-gele clubkle(u)ren is moeilijk te vinden en aangezien witte ‘pisseblommen’ niet bestaan ….
De hellingen worden door iedereen op eigen tempo genomen en er wordt tijd uitgetrokken om de obligate groepsfoto’s vast te leggen. Pietjes Hilde heeft wat last van hartkloppingen en dat moet worden opgevolgd: bezorgd als we zijn, proberen we haar wijs te maken dat ze haar pulleke moet optrekken om eens haar hartslagmeter boven haar BH te hangen in plaats van eronder maar onze poging werkt niet …ja, we kunnen maar proberen.
Een aantal kilometer verder heeft Véronique nog maar net Lucas professioneel in de graskant gereden of Mieke krijgt telefoon dat An wraak heeft genomen omdat ze niet kon meefietsen: ze heeft het teentje van Manon tussen de deur geplet en haar nageltje is afgekraakt (grapje hé Aneke … ’t was de ‘porte-fenêtre’). Ignace en Mieke haasten zich terug en Lars en Michiel maken hier dankbaar gebruik van om mee te glippen en hun tempo wat op te drijven.
Wanneer we met de rest van de meute een beetje later weer aankomen, toont Couffie als afsluiter van de tocht nog eens zijn stuurmanskunst door te bewijzen dat je ook met een MB plat door de bocht kan als je over genoeg lef(fe) beschikt. … en Ignace is onder de indruk.
We zijn aangenaam verrast wAneer blijkt dat An de achtergebleven tieners heeft opgetrommeld om de tafel te dekken: we kunnen dus onmiddellijk in den apéro vliegen die naadloos overgaat in het oppeuzelen van de riante hoeveelheid ‘left-overs’ van gisterenavond.
Ondertussen wordt bij de heren druk overlegd welk parcours we deze namiddag onder onze noppenbanden zullen schuiven. Omdat niemand van de dames het ziet zitten om met de fietskar tot in Houffalize te rijden, besluiten we dat we een lokale lus van ongeveer 40 km zullen rijden. Op die manier kunnen we nog een douche nemen vooraleer we vanavond allemaal samen naar Houffalize rijden.
De ladies zullen deze middag instaan voor het klaarmaken van de spaghettisaus terwijl wij het groene licht krijgen om ons te gaan uitleven in de Vielsalmse bossen. Wat zijn we toch verwend! We weten het wel maar we zeggen het misschien soms eens te weinig: dank u Zefoefkes.
We zijn nauwelijks 3 kilometer ver wAneer een boer (letterlijk én figuurlijk) ons op een landwegel tegemoet komt gereden. Wij vertragen en wAneer we zien dat hij indraait in een weide rijdt Michiel achter de traktor door. De boer merkt dit en schakelt moedwillig zijn traktor in achteruit. Michiel roept om te verwittigen en ‘den Waalsen tuut’ begint te tieren en te schelden. Er wordt wat over en weer geschreeuwd en Hans geeft hem tussendoor nog een Franse taalles. Er zit toch nog een klein beetje verstand in het vlezen omhulsel en dus waagt boer Boer het toch niet om van zijn karre te komen. Uiteindelijk rijdt hij woedend verder terwijl hij het Waalse volkslied zingt. Onverklaarbaar gedrag … en nochtans zijn wij altijd heel vriendelijk want we zeggen tegen alle madams die we tegenkomen mooi ‘bos(h)oer ’ en zijzeggen altijd glimlachend bonjour terug.
De rest van de tocht verloopt zonder incidenten en halverwege de namiddag komen we onze dames en kids tegen aan het meer. Piet kan zijn testosteron niet meer bedwingen en bespringt spontaan Mieke. De Spaanse waterhond van het gezelschap doet haar naam weer alle eer aan en de kids varen uit, verdeeld over 2 pedalo’s. Ook bij de kids zitten duidelijk enkele Spaanse waterhonden en al vlug worden de pedalo’s onderling geënterd. Ondertussen is partybeest An al op weg naar Zulte om tussendoor een feestje van een vriendin mee te pikken.
Na een opfrisbeurt komen we rond 17u00 aan in Houffalize waar Hilde onze zwart-gele clubkleuren zal verdedigen in de masters bij de vrouwen. Omwille van verschillende aanrijroutes is de groep verdeeld over het parcours en wij zien haar drie keer passeren. We schreeuwen, zwaaien met Zewieties-kledij, maken foto’s, … en we zien dat we het goed doen want Hilde komt door als eerste vrouw en kan gedurende de hele wedstrijd haar kopplaats houden met een goede minuut voorsprong op de tweede dame van Pérvelo. We houden gsm-gewijs contact met echtgenoot Kurt om een stand van zaken door te bellen maar we hebben echter vermoedens dat hij onze informatie misbruikt. Hij heeft blijkbaar niet veel zin om foto’s te maken want hij slaagt erin om, ondanks onze updates, maar één keer zijn ega te zien passeren en te fotograferen … we vinden dat toch een beetje verdacht.
Zo mooi het parcours was, zo slecht was de organisatie van deze laatstse zaterdagwedstrijd: omdat één of andere seingever (met een stuk in zijn voeten?) de ene biker de afdaling/beklimming naar de brandweer liet nemen en de andere dan weer niet, ontstaat er terecht commotie na de aankomst. Bij de nieuwelingen en de dames verliep alles echter correct maar ook zij worden gestraft en de wedstrijd wordt afgesloten zonder uitslag. Gelukkig weten wij en ook alle andere deelnemende dames dat ze verslagen zijn door ons Zewieties-madam en we drinken er toch nog enen op de goede afloop.
Het is ondertussen al 20u00 en de magen beginnen serieus te protesteren dus is het de hoogste tijd om terug te keren richting Les Contes. Onderweg word ik nog tegengehouden door enkele Waalse collega’s maar omdat ik enkel in overtreding ben met een ontbrekende identiteitskaart, rijbewijs en een verkeerde nummerplaat op het fietsrek mag ik toch doorrijden … waarvoor dank.
’s Avonds zien we nog dat Standard maar één puntje haalt tegen Zulte-Waregem en dat Hildes favorieten Fosco doorgaan in het VRT-programma ‘Zo is er maar één’. Nadat Belle de voeten van haar baasje liksgewijze volledig van micro-organismen heeft ontdaan, kruipt iedereen in bed voor een welverdiende nachtrust.
Op zondagmorgen duurt het naar goede oude traditie wat langer voor er wat leven in de Zewieties-brouwerij komt maar druppelsgewijs loopt de eetzaal toch vol. Niet de Vielsalmse bergen maar wel de Casaalse Papierberg dwingt het gezin Vercaemst om al in de voormiddag richting Ooigem terug te keren en ook de Tyvaerdekes keren, na een schuchtere maar tevergeefse poging van Piet om toch nog een korte ‘bikepermis’ los te krijgen, huiswaarts om aan andere verplichtingen te voldoen. Maar geen nood, Piet heeft deze week toch goede vooruitzichten want hij gaat nog de Mont Ventoux belachelijk gaan maken.
Net voor de achterblijvers willen vertrekken voor een laatste kort maar vinnig tochtje van een 25-tal kilometer, komt An terug van haar fuif. Het is dus de tweede die verjaart tijdens dit weekend en opnieuw wordt uitbundig gekust en gefeliciteerd. Ze wordt direct gitaarsgewijs getrakteerd op de Happy Birthday-versie van Lukas. Met de belofte van Sangria als aperitief trekken we snel de omliggende bossen in. Na de cursus ‘snikebate’ die ze vorig jaar van Tsjieppe kreeg, leert Mieke dit jaar van Kurt ‘kettingponsen’. Benieuwd hoe ze het dit keer aan Ignace zal expliceren. (mogelijk kottingpensen of zoiets ??).
Na de lekkere Sangria is het tijd om de rest van de spaghetti op te peuzelen. Omdat we niet genoeg overschot hebben voor iedereen, offeren sommigen zich met verdacht veel overgave op om naar de frituur te spurten. Ge ziet: we komen goed overeen en passen ons gemakkelijk aan.
Nu nog vlug de afwas doen en Monsieur Monsieur inlichten van ons nakende vertrek zodat de eindmeterstanden kunnen worden opgenomen. Er worden verbijsterende vaststellingen gedaan en volgens Monsieur Monsieur ongekende meterstanden vastgesteld. Op zijn vraag hoe dit zou kunnen (we hebben namelijk ruim 5000 liter water verbruikt op 2 dagen) doen we allemaal of onze neus bloedt. De link naar onze tienerafdeling die zich veelvuldig en langdurig heeft laten ‘bebubbelen’ in de jacuzzi wordt echter snel gelegd maar niemand geeft een krimp. Voor het examen dom kijken zijn we dan blijkbaar ook weer allemaal geslaagd want Monsieur Monsieur vindt geen verklaring voor de exuberante cijfers en met een ‘je crois dans votre bonne foi’ doet hij de stok in twee … We mogen desalwelteplus toch nog 375 € ophoesten en we sluiten het weekeinde af op de manier waarop we het begonnen zijn: met skarten achter geld … en veel leute!
Hopelijk heb ik alle mogelijke anekdotes een beetje kunnen bundelen en heb ik niemand tekortgedaan.
Allez, tot noaste joare, ’t wiekent van den iésten meije in Vecmont. Begin moar in te skrijvn bij Cistn V. Wilder goan ol mee.
Grtz, Tsjieppe
Jullie reporter ter plaatse
PS: stem ‘GEEL’
