Zewietieweekend Vecmont ‘the sequel’
Traditiegetrouw wordt er na een memorabel Zewietiemoment altijd wel door iemand een tekstje gebrouwen om de Zewieties die er niet bij konden zijn op de hoogte te houden.In de hoop dat mijn literaire muze niet samen met onze koffiepot in Vecmont is achtergebleven, zal ik mij nog maar eens wagen aan een verslagje.
Net als vorig jaar begint op vrijdag in de vroege vooravond de invasie van Vecmont door de Zewietietroepen. Kamerverdeling en proviandopslag verlopen dankzij jarenlange ervaring van een leien dakje en vanaf uur 0 is al duidelijk dat we voldoende eten en drinken bij hebben om een vrij lange bezetting te doorstaan. In afwachting van het kaasbuffet is Ali Baba al met zijn Leffeglas een fles frisse bubbels ‘soldaat aan het maken’.
Het is tijd voor een eerste uitgebreid aperitief op ons zonovergoten terras. Ondertussen ligt Els languit te soezen in de zon. Dan volgt ons eerste echte wapenfeit: de aanval op het rijkelijk gevulde kaasbuffet. We brengen dit tot een goed einde en dat wordt gevierd met de nodige flessen wijn en bier.
Zaterdagmorgen vroeg zenden we onze voorverkenners Francis V. en Frank T. naar La Roche en ze komen zowaar terug van hun missie met verse croissants en pistolets. Tijdens een rijkelijke ontbijt worden de troepen gebrieft over het strategische plan dat Cis V. en Tsjieppe voor vandaag hebben uitgewerkt.
Om zoveel mogelijk iedereen bij alle activiteiten te betrekken, werd beslist om een artisanale chocolaterie te bezoeken in Samrée.
Eerst rijden enkele bikers onder deskundige GPS-leiding van Hans nog een mini TT-je van een uurtje en rond 11u30’ begint een eerste massale troepenbeweging: de hele Pastorie-populatie vertrekt op familietocht. De ZEbikers en ZEkids vertrekken onder begeleiding van 3 volgwagens met niet-bikers naar La Roche voor een eerste stop. Althans dat dachten we. Nog geen 2 kilometer verder staat onze caravan al stil omdat Mieke het nodig vindt om even met haar bike over Lucas te rijden. Gelukkig heeft ons ‘Vérooke’ een cursus EHBO gevolgd en vliegensvlug tovert ze uit haar ‘survivalrugzak’ een voorraad zalfjes, spraykes en plakkertjes die het ergste leed verzachten.
Na een kort klimmetje mogen we 6 km afdalen tot in het centrum van La Roche en behalve voor Emmanuel die even uit de bocht gaat, verloopt alles verder zonder tegenslagen. Vooraleer we aan onze picknickplaats komen, moeten we echter nog een stuk van de zware klim naar Samrée overwinnen. Iedereen is echter gemotiveerd en zelfs de jongste ZEkids rijden op hun eigen tempo en met een beetje hulp een sterke beklimming. Hilde maakt het zichzelf een beetje zwaarder door een aanhangwagentje achter haar fiets naar boven te sleuren. Inclusief Marie zal dat toch goed zijn voor zo’n 25 extra kilo’s.
In het zonnetje genieten we van het uitzicht, de vooraf klaargemaakte broodjes en de obligate Leffe. Even ziet het ernaar uit dat we bij de lokale champetters aangifte zullen moeten doen van een gestolen croissant met salami, maar al snel blijkt dat Véronique deze gewoon verkeerd had gelegd. Ondertussen ligt Els languit te soezen in de zon. Na de ravito zetten we de lastige klim naar Samrée verder. Hier staat Cis V. zijn stuur (en de rest van de auto natuurlijk) af aan Ann, die net een spoedcursus “hoe-rij-ik-met-een-automatisch-geschakelde-Chrysler-Grand-Voyager-met-bijhorende-fietsaanhangwagen” achter de rug heeft.
De begeleidende wagens moeten een ander traject volgen dan de bikers en dus spreken we af om 14u00 aan de chocolaterie in Samrée. De hellingsgraad wordt er niet minder op en in een blakende middagzon sleurt iedereen zich naar boven. Wanneer we met de fietsers uiteindelijk om 13u50’ aankomen aan ‘Cyrilchocolat’, zijn onze steuntroepen nog nergens te bespeuren.
Enkele telefoontjes later blijkt dat de GPS onze dames in de steek heeft gelaten en dat ze ergens in de bossen ‘de slag met de fietskarre’ aan het uitvechten zijn. Ze zouden echter niet zo heel ver meer zijn en hopen nog op tijd op het rendez-vous te arriveren. We wachten nog tot 14u15’ op het terras maar dan is het hoog tijd om de rondleiding te starten. Yves, de bedrijfsleider van Cyrilchocolat, is een ex-boekhouder maar slaagt er op wonderbaarlijke wijze in om zijn passie voor chocolade over te brengen op zijn bezoekers. De ZEkids hangen aan zijn lippen en leven zich uit op de staaltjes van allerhande chocolades die ze te proeven krijgen. Ondertussen zijn onze volgwagens ook ter bestemming gekomen en kunnen ook de niet-fietsers nog een groot stuk van de uiteenzetting meevolgen. Uit de uitleg blijkt dat er in pralineland veel veranderd is sedert de geallieerden op hun tanks met hun repen chocolade zaten te zwaaien!
Het zijn geen rupsbanden maar noppenbanden die na een uurtje opnieuw richting Vecmont sturen. Maar bij Yves, aka Cyril namen we natuurlijk nog even de tijd om de innerlijke mens te versterken en de nodige kilo’s artisanale chocolade te hamsteren voor op onze verdere veroveringstocht. Ondertussen ligt Els languit te soezen in de zon.
Vanuit Samrée kan je via boswegels ongeveer 6km afdalen naar La Roche. Het traject gaat over van makkelijk en lichtglooiend tot steil en vrij technisch tussen de dennenbomen maar het is zalig rijden en iedereen geniet met volle teugen.
In het centrum van La Roche verjagen we nog snel wat Hollanders van de oorlogstank, decoreren we die met een originele ‘Kupfersmith’ en neemt mijn madam een groepsfoto: De bevrijding van La Roche door de Zewieties is een feit.
We hebben toch al zo’n 45 km in de benen en maken van de fotopauze gebruik om de fietskar te laden en de auto’s vol te stouwen met de ZEkids. Ze mogen terecht fier zijn op hun prestatie want deze tocht is zelfs voor veel volwassenen niet evident.
Er staat vanavond nog een BBQ op het programma en het wordt dus hoog tijd dat we terugkeren naar ons hoofdkwartier in Vecmont. We geven er dus in de laatste klimkilometers nog een ‘goe snokske’ aan en rijden op het grote mes de laatste jus uit de benen. Er wordt nogal wat schade aangericht in het ZEpeleton maar de vooruitzichten op de volgende uitgebreide bevoorrading zorgen er toch voor dat iedereen ruim binnen tijd terug in Vecmont is.
Ondertussen zit Leen op ons terras al te genieten van het prachtuitzicht en zijn Kristof en Jan zo te horen al een tijdje geleden vertrokken om hun eigen veldslag te leveren. Terwijl de eerste rooksignalen uit de BBQ stijgen, worden de flessen wijn ontkurkt, springt hier en daar een ‘Leffe-peteelke’ van de fles en worden de zakken versnaperingen aangesproken om het eerste honger & dorst-gevoel de kop in te drukken. Ondertussen ligt Els …(inderdaad).
Een goed uurtje later komt onze voorzitter op het gras gereden in gezelschap van Jan die zich zijn eerste tochtje net iets minder zwaar had voorgesteld. Hij is compleet leeggereden en laat zich op het einde van de grasmat gracieus van zijn fiets rollen: hij is Ten Ass Em. Gelukkig slaagt Leen erin om hem vakkundig te reanimeren.
Met gezamenlijke krachten wordt de BBQ bemand en bevrouwd en het resultaat mag er zijn: het vlees is perfect, de groentjes voortreffelijk en de sfeer uitstekend. Tussendoor wordt tijd gemaakt voor een korte speech van Kristof waarbij een kleine attentie wordt gegeven aan Hilde voor haar overwinning in Houffalize en respectvol teruggedacht wordt aan onze Karel.
Terwijl de volwassenen zich nadien tegoed doen aan koffie met versnaperingen, gaan de jongeren de culturele kant op met musiceren, componeren, grimeren, … Omstreeks 23u00 verhuist iedereen naar de fuif-kelder waar jong en oud samen zingen en dansen: een perfecte avond zoals er nog veel mogen volgen. Jan en Kupfersmith hadden zich echter op dat ogenblik al samen teruggetrokken op de bovenverdieping (??) en Ann had heel haar hebben en houden al versleurd naar een afgelegen kamer….. Wat er daar allemaal is gebeurd, daar hebben we het raden naar. Eén zekerheid hebben we echter wel: Ann was er enorm slecht van …
Ook op zondagmorgen zorgt Francis V. ervoor dat er verse croissants en pistolets op het menu staan en al heel vroeg is Kristof in de weer met het dekken van de tafel.
Omdat de tocht die we vorig jaar reden zó in de smaak was gevallen, beslissen we om opnieuw route 1 vanuit La Roche te rijden. Na onze afdaling vanuit Vecmont worden we al geconfronteerd met een eerste technisch probleem: Ignace is een achterremblokje kwijt. Dankzij de toolbox van Filip slagen we erin om hem te depaneren tot La Roche waar we verder geholpen worden door een behulpzame fietsverhuurder. Ignace mag zich weer volledig laten gaan en kan de tocht verder afwerken. Hij moet wel opletten bij het achterwaarts afdalen, anders kan zijn remblokje opnieuw het hazepad kiezen? Na de eerste helling wordt mijn slecht schakelende versnellingsapparaat professioneel verbogen door Kurt en Filip zodat het weer perfect werkt en we zijn weer weg. Het is een lastig parcours maar iedereen slaagt erin om alle voorgeschotelde uitdagingen succesvol aan te gaan. Het ruwe terrein eist zijn tol en we krijgen nog af te rekenen met twee lekke banden. Niets kan ons echter nog tegenhouden en het wordt weer eens bevestigd: we zitten met een aantal echte ‘bijters’ bij de Zewieties. Gezien het reeds gevorderde uur, beslissen we om niet meer te herbronnen in La Roche en rechtstreeks door te stomen naar Vecmont.
Tot onze grote vreugde blijkt dat we de vrouwen en kids verslagen hebben want we zijn eerst thuis: het gebeurt niet veel dat we goede punten scoren door op tijd terug te zijn van een MB-tocht. Ondertussen ligt … en toch heeft ze tijdens het weekeinde meer dan 100 km Ardense wegen verteerd. Goed gebiket Elske!
Een half uurtje later arriveren ook de dames die samen met de kids twee lussen rond ons verblijf hebben gewandeld en hebben genoten van de onluikende lente in deze prachtige streek.
Het is tijd voor het traditionele heerlijke overschotjesbuffet maar helaas wordt dit ook jaarlijks gevolgd door het legen van de kamers, de proviandverdeling en het uitdrinken van de laatste ‘klakskes’. De auto’s worden zorgvuldig geladen, de afscheidskussen vliegen in het rond en de terugweg wordt aangevat. Ik vraag me af wat Els zou hebben gedaan in de saaie autokilometers huiswaarts …
Het was opnieuw een supermooi ZEWeekeinde waar we alweer leuke herinneringen zullen aan overhouden. Bedankt Cis en Véro voor de goede organisatie, de super logistiek en het vele (voorbereidende) werk dat jullie voor ons deden.
Grtz,
Tsjieppe
