TT Zottegem

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens in de pen kroop om een kort verslagje te schrijven over een TT en het rondje Zottegem dat we zondag reden lijkt mij een ideale gelegenheid om daar verandering in te brengen.

De weersvoorspellingen op zaterdagavond zagen er met ‘hevige regenval en kans op winterse neerslag in de vorm van ijzel en sneeuw’  niet zo rooskleurig uit, maar ja, het zou wel allemaal zo’n vaart niet lopen zeker?

Toen ik zondagmorgen richting garage Ghystelinck reed, begon het te miezeren en de thermometer wees 0,5°C aan. Toch even opletten dus. De gedachte om samen met enkele gelijkgestemde zielen een zondags tochtje te gaan biken bracht echter het zonnetje in de auto en als eerste kwam ik aan op de plaats van de afspraak. Het bleek echter al snel weer zonsondergang te zijn, toen ik na 10 minuten wachten mezelf moest overtuigen om toch maar in mijn ééntje naar Zottegem te bollen. Maar ja, ik was nu toch op …

Op weg naar Zottegem werd de miezer ‘misère’ want ik kon -0,5°C aflezen op het display en er moest zeer voorzichtig worden gereden.

Terwijl ik in de Kastanjelaan de fiets van de auto aan het halen was, kreeg ik een telefoontje van Cis G.: hij had gezien dat het regende, heeft zijn fiets weer afgeladen en gaat in een lekker warme en droge garage een beetje op de rollen rijden. Allez, c’est bon pour le moral, ik heb al koud en ik moet nog starten. Plots komt echter een zwarte SUV met Cristalp-sticker claxonnerend voorbijgereden. Yahoe … ik ben niet de enige ZEWIETIE, Piet is er ook!! De moraal wordt toch al een beetje opgekrikt.

Groot is mijn verbazing wanneer ik in de voetbalkantine ook Cis V. en Sven zie zitten. Cis zit naast zijn oude vriend de piste-initiator waarmee hij nu en dan samenkomt om grapjes te vertellen à la ‘ge moet op de piste alleen rechts achter rijden als de wind van links komt, enz.’

En Sven, ja … hij heeft altijd al gezegd dat mountainbike een zomersport is???

De tocht begint al meteen met een test van onze technische vaardigheden wanneer een heuvelrugje moet worden op- en afgegleden tussen de bomen. Sven slaat direct een gat en heeft duidelijk te kennen dat hij niet gekomen is om te ‘tsjollen’. Al snel zien we echter dat hij een gewichtsvoordeel heeft want hij heeft alle overtollige kilo’s in de vorm van multitool, bommekes en bijpassend kopstukje gedumpt: zijn zadeltasje staat namelijk wagenwijd te gapen. Met dank aan Arno die na zijn werkzaamheden vergeten was het ‘tieretteke’ te sluiten.

Bij de eerste splitsing knallen Sven en Piet resoluut links het korte parcours op en het geroep van Cis en Tsjieppe ten spijt, keren ze niet terug … en het was dan nog ‘express’ ook, foei!

Cis en Tsjieppe baggeren vrolijk verder en na een 18-tal km komen we aan de bevoorrading waar in de aankomsthal Sven en Piet ons staan op te wachten. Opnieuw zorgt Cis voor een kwinkslag: ‘amaai da stinkt hier, zeg !’ waarop de man aan de bevoorradingstafel zegt: ‘het is de soep die zo ruikt’.  Ja, ja, onze Cis maakt overal vrienden.

Na de bevoorrading kiest een verkleumde Sven ervoor om via de korte route naar de auto terug te keren. De rest doet het ‘zoals in Theux’ (nvdr. starten voor de korte afstand en dan bij elke splitsing toch het lange alternatief kiezen) en komt daarbij opvallend weinig volk tegen.

Het kan ook aan de bandenkeuze gelegen hebben maar wanneer Cis en ik naar Tyvaardeke keken, kreeg de term ‘Zwarte Piet’ toch wel een heel gepaste dimensie deze tijd van het jaar.

Uiteindelijk komen we met drie ‘IES’ (ZEWIET was van de truitjes verdwenen) aan de afspuitstand waar we, ten gevolge van doorweekte fietskledij en massa’s modder, ettelijke kilo’s meer op de weegschaal zetten dan bij de start. Na het verwijderen van de grofste brokken, haasten we ons naar de auto’s om droge kledij aan te trekken.

Totaal verkleumd komen we één voor één de kantine binnen waar Sven glimlachend op ons zit te wachten. Cis verwent zichzelf met een lauwe douche waarna hij ons als een professioneel model verrast door ons in primeur de ‘Caca’®, (fonetisch [kaka:], zoals in …) te showen. De ‘Caca’ komt het assortiment van lamaharen tapijten, rupszijden foulards en kamelenharen poefovertrekken aanvullen en staat voor de ‘CAsalis CAoutchou-botte’, een elegant  groenkleurig kledingsstuk dat ideaal is om na een modderige mountainbiketocht bij vriestemperaturen je verkleumde tenen kousloos op temperatuur te brengen. We kunnen vooralsnog jammer genoeg geen foto’s laten zien omdat dit produkt pas in januari 2009 in het gamma komt. Maar geen nood, het wordt ongetwijfeld een nieuwe hype !!

We hebben vandaag weer alles gehad: koude, ‘natte’, bakken ‘morre’, maar vooral … veel leute.

Hope to CU all soon,