130 km, 5000 hoogtemeters, technische downhills, sterven heropleven en dan gewoon doodgaan : een uitdaging. Dat was het alvast voor de meesten onder ons. 8 Zewieties zijn zonder dat ze het goed beseften ertegenaan gegaan. Grenzen verlegd en dan de duik in het ongewisse. Eigenlijk begint het avontuur al op het moment dat je surft naar de cristalp website. Zou ik het wel doen ? 70 Euro ? Ja toch, nu mag ik me niet meer laten kennen, ik heb gezegd dat ik meeging en dat veranderen we nu niet meer, vooruit met de geit. Visakaart bij de hand, 70 Euro voor je eigen dood. Veel is het niet.
Enige tijd geleden hadden de meesten onder ons hun bike enkel van dichtbij leren kennen op de zondagse toertochten. Het was eenvoudig. We geven 2 1⁄2 uur vol gas, zien niemand meer in ons spoor en dan zijn we de mannen bij een blonde leffe. Zoveel meer avontuur hoefde voor ons niet. Maar stilaan naderde die datum in Augustus toch. Dus met zijn allen naar de sportdokter. We kunnen gas geven, dus zo erg zal dat wel niet kunnen zijn om ons klaar te stomen voor de zomer. Pech. We missen basisconditie. We kunnen er allemaal wel tegen gedurende een kortere tijd maar een marathon is toch andere koek ! De boodschap is duidelijk. We geloven onze oren niet, maar we moeten het rustiger aan gaan doen.
April, mei. Onze toertocht zit erop. Een pak stress valt ervan af en we hebben eindelijk de liefde voor de bike herwonnen. Ochtendlijke tochtjes langs de leie leveren de nodige afstand om een gemiddelde van 250 km in de week te halen aan een rustiger tempo. En als dokter bourgeois het even niet ziet draaien we de gaskraan harder open in het weekend.
De zomer nadert in juli besluiten we ‘klimtrainingen’ in te lassen om de nodige hoogtemeters te gaan halen. 5000 meters is niet niks en we proeven er wekelijks van op de kluis. De groep zwelt aan en ook de niet Cristalpers laten de trainingen zich welgevallen.
Juni. De eerste test komen eraan. Hoe goed kan kunnen we al tegen de afstand. We speuren elk weekend de calender af naar ritten rond de 100km en wat blijkt : het gaat vooruit, het gaat verbazend goed vooruit. Sommigen zijn blijkbaar al vroeg in form en rijden de rest gewoon uit de wielen. Voor velen is het echt nog afwachten en langzaam maar zeker opbouwen.
Juli. De vakantiemaand. Elk probeert al eens te proeven van de bergen. Er zijn er die ‘per toeval’ een gedeelte van de Marmotte-toer in Frankrijk rijden, anderen plannen hun vakantie in of rond de franse of Italiaanse bergen en hoogtemeters maken is het motto. Ko is onze man ter plaa tse en gaat het parcours van de Cristalp verkennen. Een eerste verslag stelt ons gerust. Het moet kunnen.
Augustus. Het begint te naderen. Iedereeen nadert zijn naar de betere vorm. We doen 14 dagen voor afreis nog een ultieme test op de ‘bataille des ardennes’. Het plan om sommige delen van het parcours 2x te rijden wordt uit ons hoofd gepraat en het wordt bij 80 km gehouden ipv de verwachte 130km. Maar toch weeral 2000 hoogtemeters bij te schrijven in het logboek. Voor sommigen was de materiaaltest iets slechter afgelopen.
Het vertrouwen kreeg een deuk. Waarschijnlijk lukt het beter met remmen.
Nog een week voor afreis. Iedereen vraagt aan de anciens Sven en Francis hoe het nu juist zit met het parcours. Is het niet te technisch ? Hoe strikt zijn de tijdslimieten ? Hoever moeten we de fiets dragen ? We stellen ons veel vragen. Maar S & F stellen ons gerust: “T’is allemaal best te doen. Iedereen die wat getraind heeft rijdt het wel uit….” We zien wel.
We besluiten de dagen voor afreis met een ultieme ‘kluistraining’, een toertocht door de (west)vlaamse heuvels en een aantal hartslag-130 trainingen. Het vertrek nadert.
De eersten om af te reizen zijn de 2 Francissen, Ko, Frank, Jan, Dominique, de egaas en Belle (de hond). Ze zetten de bakens uit voor Sven en Piet die pas op vrijdag aankomen. t’is eindelijk begonnen. We zien al spoken op de autosnelweg, elke MTBker is vanaf nu een Cristalper, zelf degene met een bike op de auto. (We kregen nog gedeeltelijk gelijk !)
Verbier. Dit is het. We bekijken en berijden een eerste keer het traject tot aan het kruis boven Verbier en alles verloopt vlot. Het moet te doen zijn.
s’Avonds de auto in, over de top, we gaan nu ook eens de afdaling bekijken. Het vertrouwen groeit. Het lijkt inderdaad zoals ze gezegd hebben.
Vanaf nu is het hydrateren en koolhydraten opstapelen. Spagetti’s en andere pasta’s staan bij ons op het menu terwijl onze vrouwen zich tegoed doen aan de lokale specialiteiten. Wacht maar, onze beurt komt nog. Even paniek s’avonds aan tafel er was mooi weer voorspelt maar het water valt met bakken uit de lucht. We informeren naar de voorspelling maar de waard zegt ons dat het er niet beter gaat op worden. Een Cristalp in de regen, bespaar ons daarvan. We besluiten hem niet te geloven en onze eigen versie van het weerbericht erop na te houden. Een afsluiter in een lokale pub. Om goed in te slapen drinken we tegen het gangbare dieet in, een glas wijn en rond 12.00 ligt iedereen in bed. Slapen, weet ik nog niet zo, want de tijdschema’s zijn vanavond op tafel gegooid en iedereen begon als een gek te rekenen in hoeveel tijd van poort tot poort moet gereden worden. Ko haalde de verkenning boven en we wisten waaraan ons te houden, zo blijkt. Voor sven en Francis was het duidelijk : om en rond de 9.00 uur op de fiets zouden ze wel willen, of het kan zien ze wel… Echter de meesten zijn allang content als ze er geraken. Voor iedereen geldt hetzelfde motto : STOEMPE, STOEMPE, STOEMPE,…
Zaterdag.
De dag begint regenachtig. Zou het dan toch waar zijn ? Maar later breekt de zon erdoor en wordt het impressionante omgeving pas goed zichtbaar. Het is al een beloning hier te zijn en in dit decor te mogen fietsen. het ontbijt maken we ons klaar om de spieren nog even los te gooien, en dan paniek. Blijkt dat de achterremmen van Piet het niet meer doen. Na een innige verwensingen aan het adres van Sportivo, komt de geruststelling. Ze hebben hier superfijne technici die echt wel wel weten hoe een MTB in elkaar zit. “Gewoon even wachten tot deze middag en dan regelen ze dat wel.” Frank heeft als gewoonlijk nog heel wat werk met zijn bike. Hij polst constant bij de hotelgenoten hoe je je materiaal nu best voorbereid voor zo een tocht. Blijkt dat de sommigen echt wel gekomen zijn om hier een tijd neer te zetten. De meesten zijn niet aan hun proefstuk in de CristAlp toe en sommigen hebben er al zware marathons opzitten. We zullen ze waarschijnlijk pas terug zien die mannen in Grimentz.
12.00 : technische controle.
De eerste man van de organisatie die we aanspreken is waarempel een Belg. Hij woont reeds lang in Verbier en heeft zich blijkbaar al goed ingeburgerd. Hij introduceert ons bij de techniekers, de dag begon goed voor hen, schijfremmen nakijken en remolie vervangen. Het wordt gedaan met de grootste deskundigheid en na een kwartier ben je klaar voor de technische controle en het afhalen van de startnummers. De meesten hebben geen problemen met de fiets, maar Frank profiteert er blijkbaar van om eens een grondig nazicht van de bike te laten doen. Ook bij Dominique blijkt nog een en ander los te zitten, en dat voor een fonkelnieuwe fiets.
Intussen hebben de vrouwen voor het nodige vertier in de lokale shops gezorgd en hergroeperen we rond een bord spaghetti.
Rusten is nu de boodschap. In een berghut doen we nog wat zon op en laten onze gedachten langzaam afglijden naar morgen.
Je raadt het avondmenu nooit : PastaParty. De sfeer is uniek. We ontmoeten nog wat vlaamse collega’s en wisselen ervaring en plannen uit.
Die avond haalt Justine olympisch goud, het verzet de gedachten even, maar we woelen ons de nacht door.
D-Day, zondag.
Iedereen was al op voor de wekker er nog maar aan dacht af te lopen.
4.30 s’morgens. Een stevig ontbijt moet een goede basis vormen voor de rest van de dag. Frank probeert het alternatief met melk & pasta. Zelfs de engelsen zouden aarzelen vooraleer ze dit naar binnen werken.
De bikes worden van stal gehaald, en sven is de eerste om positie te gaan innemen aan de start. De rest van het gezelschap wacht nog af tot rond de klok van zes. Het is koud en we zijn nog dik ingeduffeld als we ons startvak bereiken. De hartslagmeters verraden dat we de zenuwen nu nog moeilijk onder controle kunnen houden. Sven en Francis V. staan in een vak met de nrs tot 800. De anderen troepen iets verder samen. We kijken nu goed rond ons en beseffen het : there’s no way back ! Truien en bodywarmers gaan uit, naarmate er meer licht komt. En dan dageraad : het is 6.3O s’morgens en de massa zet zich in beweging. Nog even het vrouwtje kussen en we zijn weg. De eerste vakken zijn volop in de openingsklim als wij nog door de tijdspoort rijden. Wij dat zijn Francis G., Piet, Jan, Ko, Frank en Dominique. De eerste klim is een echt massagebeuren, langs alle kanten zijn er renners die je gewoon voorbijrijden. Het is moeilijk eraan te weerstaan maar vast besloten op hartslag 155 de eerst col te nemen zoeken we ons tempo. Frank gaat iets sneller, Sven en Francis V. zijn allang uit het zicht verdwenen. Piet en Francis G. hebben besloten, indien het kan, de dag samen te blijven. Ko, Jan en Dominique gaan op eigen tempo naar boven. Zo valt de groep reeds uiteen op de eerste helling.
De openingsklim is een perfecte opwarmer voor de koude morgen. Het loopt over asfalt, en gaat iets hoger over in een grindweg. De Belgen die ons passeren hebben het telkens over onze toertocht. Het geeft positieve energie en dat zullen we nog nodig hebben de rest van de dag. Bovengekomen wacht ons een vlot lopende afdaling. Toch oppassen geblazen, het gaat snel en velen voor ons hebben hun drinkbussen verloren. Voor je het weet...Het is koud als we beneden komen. Onze vingers tintelen en we kunnen ons niet warmen aan de zon, ze moet nog over de bergen komen. Als we het dorp uitkomen wacht een bosweg die ons over la Tzoumaz naar Nendaz voert. Het zijn brede wegen die echt goed bereidbaar zijn. In Nendaz houden we even halt bij de bevoorraadding om proviand in te slaan. En dan….een eerste skipiste.
Het moet voor alles een eerste keer zijn..achter de fiets gaan hangen en blijf van die voorrem af. Als je de eerste schrik overwonnen hebt is het fun. Even verder wacht een iets technischer stuk door een bos(je). Je leerst snel in de CristAlp. Jan is net iets handiger in dit soort werk en daar wacht al de eerste achtervolging. Alles is duidelijk aangeduid in de GRC. Er staan respectievelijk één, twee of drie pijlen naar boven of beneden die aanduiden of het om een geleidelijke afdaling of een technischer stuk gaat. Je gaat dus niet zomaar het hoekje om zonder te weten wat je te wachten staat.
Na Nendaz ben je vrij snel in Veysonnaz. Daar wacht een ruime bevoorraadding en is de voet van een langere klim naar Les Collons 550 mtr stijgen en 6 km klimmen. In Veyssonaz is het kermis, veel volk op de been, de zon staat al volop te schitteren aan het firmament en in de verte hoor je alpenhoorns die je aanmoedigen. Het is echt wel een volksfeest op bepaalde momenten. Spijtig genoeg niet veel tijd om mee te feesten, misschien later als we 5 minuten tijd hebben. Nu hebben we een vrij strak schema te volgen om op tijd in La Veille ( de tijdspoort voor de Pas de Lona) te geraken. Hier is een eerste checkpoint en alles OK. We lopen ruim voor tijd en rijden op hartslag 155 de volgende klim. De aanloop is op asfalt, daarna draaien wordt het steeds smaller tot boven een single track door het bos. Hier loopt het mis ! Lekke band voor Francis Gh. en Piet hebben besloten samen te blijven en nu ook is alle hulp welkom om snel terug te kunnen biken. We zien de andere Zewieties (Jan, Ko, Dominique) passeren en manen hun aan het tempo erin te houden. Intussen zijn Frank, Francis en Sven allang aan de afdaling naar Hérémence begonnen. Om de verloren tijd in te halen gaat het wat sneller in de afdaling met als gevolg dat bij een single track door een bosje we even over elkaar ipv achter elkaar rijden. Snel terug op de fiets, en even verder een hoop pijlen naast elkaar naar beneden !!!! Steile afdaling ! Alweer een skipiste, het went en wordt almaar plezanter. Hoewel.
Beneden in Hérémence wachten de vrouwen ons op. Geen beter eten dan bij ons moeder, dus laten we de bevoorraadingen links liggen en rijden door tot aan de Zewietie-Women stand. Volle drinkbus, verse moed, en een fikse duw in de rug naar de volgende helling : een kerel van maar liefst 22 km en meer dan 1000 mtr klimmen. De Mandelon.
Het eerste deel van de klim begint in Hérémence, langs een aantal padjes rijden we het dorp uit en dan een 2tal km vrij stijl tot we het stadje achter ons laten en opnieuw door een bosweg langs een riviertje rijden. We hebben de Zewietie-achterhoede opnieuw bijgehaald, steken de rivier over en dan een lange geleidelijke klim tot aan de volgende bevoorraading. Even de schoenen lossen want de eerste krampen beginnen te komen. We zijn nu al een paar uur op pad en hebben er een 70 tal km opzitten. Nog 35 keer de kluis hoor ik Francis zeggen als hij op zijn hoogtemeter kijkt, ik denk er het mijne van. Voorlopig nog adem genoeg. We maken een praatje met een aantal andere Belgen die we voorbijrijden. Het zijn bikers die niet aan hun proefstuk toezijn en ze verzekeren ons dat we er wel zullen geraken als we informeren naar de tijdslimieten. Na de bevoorraadding is het nog een eindje klimmen en het wordt steeds technischer. Als je uit de bossen komt is er enkel nog een pad dat zich rond de rotsblokken aanvankelijk naar boven en later naar beneden slingert. Heb je hier gebrek aan techniek dan verlies je een pak tijd. ( Hélaas voor mij ). Af en toe moeten de ogen eens dicht, het gaat soms vervaarlijk bergaf als je naast het pad kijkt. Regelmatig even van en op de fiets. Het wordt steeds lastiger. De zenuwen spelen terug mee. Het moet sneller ! Francis G. wacht me op aan het einde van de single track. Ik vermoord hem als hij hierdoor de tijdslimiet niet haalt.
We zijn nog niet beneden.In de winter lopen de skipistes heel wat vlotter dan in de zomer. Regelmatig liggen grote stenen en het is oppassen geblazen tot we op het “asfalt” komen. Nog een laatste single track door een bos, even poseren voor een camera (in de grond gaan hoort erbij) en we zijn in Evolène. Deze afdaling heeft krachten gekost, veel kracht. Het is een prachtig dorp. We rijden echt door een prentkaart. Schitterende stadjes, groene alpenweiden, sneeuw op de bergtoppen. Het gaat aan ons voorbij vandaag.
De vrouwen hebben post gevat even buiten het centrum. De batterijen zullen moeten opgeladen worden. Veel tijd hiervoor is er niet. De aanmoedigingen doen al evenveel deugd als de verse voorraad. Wie me duwt weet ik niet meer, maar later trouw ik er wel eens mee.
Opzij, opzij, opzij, maak plaats we moeten naar boven. Onverhard, vrij veel stof op de baan. Het gaat steeds trager, de zon is nu echt wel in overdrive geraakt. Dit is lastig. Op weg naar Eison, een stal, hooi-opper : bevoorraading : fris water. De klok tikt verder. Waar we daarstraks nog vlot op schema zaten, is het nu een ware race tegen sluiting geworden voor ons. Frank rijdt niet zover meer voor ons uit. Sven is intussen al meer dan een uur voorop, Francis is 2de op een half uurtje van Sven. We denken dat de anderen maximaal een half uur achterop zijn. Een single track, vooruit kijken om niet aan lager wal te raken. Je herkent nu regelmatig dezelfde gezichten. En dan…Eison. De laatste tijdspoort. Shit, niet echt veel tijd meer over ! De klok tikt hier 2 keer zo snel als te anders tikt. Nu moet het snel gaan. Even wat frisse drank en verder. Een single track door een bos. Een paar bordjes met 3 of meer pijltjes naar beneden. Het zal me worst wezen, t’is erop of eronder voor ons.
Sven en Francis zijn waarschijnlijk bijna thuis. Soms de ogen dicht en dan iedereen van de fiets. We komen het bospad uit, de mensen moedigen ons aan, het houdt je op de been. We rijden van biker tot biker. Ik durf niet meer op mijn uurwerk kijken. Het is gewoon alles geven wat je nog hebt, en er is al veel weggevloeid. Je wil zeker wel maar het gaat zo vlot niet meer. We komen uit de bossen en wie rijdt daar voor ons : papa. Het manneke met de hamer heeft blijkbaar ook bij hem een aambeeld in de rugzak gestoken. 105 km het kan al tellen. We moedigen hem aan aan te pikken maar we moeten verder. Het is “5 voor 12” ! Francis G. rijdt weg van mij, ik hou m’n tempo in de (wan)hoop dat het zal lukken de limiet te halen. Een grapje van de organisatie, nog 500 mtr voor “La Veille”. T’waren er met rekkers aan ! En dan…….een koestal. Komaan, we zijn er. Een man scant het nummer op de rug in en vertelt me dat ik de tijdspoort gehaald heb. Tegen niemand vertellen maar je verpinkt wel een traan. Francis was een minuutje voor en gaat snel verder, ik roep nog maar besluit toch even rust te nemen en te wachten of nog iemand terug komt uit de achterhoede. Het is wachten op Gaudot, er daagt niemand meer op. De vreugde is enigszins gedempt. De darmen protesteren nu en hebben dringend een pitstop nodig. Een rotsblok moet het ontgelden als (groot) toilet. Herbronnen in de bergen : het kan binnen de korste keren. Op voor een fikse bergwandeling. Rijden kan hier niet meer. Aanvankelijk nog een pad, even verder wat rotsblokken, uiteindelijk een echte klauterpartij tot aan de top van de pas de Lona. Francis zit even verder op een rotsblok en als hij me terug ziet is het alsof er een dode is opgestaan. We kunnen samen de rit afmaken. De stress is er compleet af en genieten van de natuur is er terug bij. Onze chrono kan ons vanaf nu compleet gestolen worden. Op de laatste bevoorraading stoppen ze ons een krant onder de trui. Het is nog een lange afdaling zeggen ze. Ze hebben gelijk gekregen. Je moet van een goede 2700 mtr terug naar de vallei afdalen. Bloedmooi. Langs een stuwmeer de diepte in, een bergweg bezaaid met stenen en keien, maar we hebben al erger meegemaakt. We laten ons langzaam zakken, hebben tijd voor een fotosessie, komen een muurtje (stuwdam !) tegen en kunnen het niet laten er even tegen te plassen. Als we naar boven kijken is het alsof te ganse constructie op je afkomt. Het is genieten. Tot hier. Want ze hebben een zuur dessert voor je bewaart, je rijdt nog een eindje door de vallei, langs en in een bergriviertje. Hier en daar is het flink oppassen geblazen en moet je even van de fiets. In de verte zie je de eerste huizen van Grimentz : de aankomst. Hélaas tussen ons en de streep ligt nog een regelrecht “trial”pad. Het is rock-hopping en rechtblijven gedurende de laatste kilometers. Het zijn toffe en capabele mensen van de organisatie, maar de sadisten die de laatste kilometers gevonden hebben….
Eindelijk de streep is in zicht, in de verte een aantal bogen waar we onderdoor moeten, hand in hand. Samen uit, samen thuis, het doet wel wat na een ganse dag op pad. En het is echt feest als je zo lang bent weggeweest !! Onze aankomst zal lang lang bijblijven. Hier doe je het voor ! Die vriendschap is onvergetelijk. Bedankt.
Sven heeft een supertijd gereden, zeg maar een topprestatie neergezet. Waarschijnlijk heeft hij nooit die blonde met die…zien staan langs het parcours…geene tijd jong !
Francis V. volgde mijn voorbeeld : hij dacht de wedstrijd sneller te rijden zonder remmen. Hij heeft er wat blutsen en builen aan overgehouden. Toch een knappe prestatie.
Frank strande letterlijk op de meet. Hij mocht net niet doorrijden in “la veille”. Het is balen. Een buitengewone prestatie met een versleten heup !
Voor Ko & Domique was het balen. Op een paar minuten na niet op tijd. Je zou voor minder je bike in de afgrond kieperen. Toch proficiat.
Jan is de verassing van de dag geworden. Niemand heeft verwacht dat je zolang en zo diep zou meegaan in de wedstrijd. Geef velen jouw doorzettingsvermogen. Amaai.
De “cristalp” is niet enkel de race. Elk heeft zijn eigen doel. Aan de start staan van een dergelijke marathon is reeds een overwinning op zich. Men geeft er veel voor op, maar de beloning is vriendschap, voldoening en vooral een grote pint aan de finish ! Bedankt vrouwtjes, kinderen en vrienden voor het geduld met die “wieties”.
Velen zeggen dat we gek zijn, maar onze kinderen zijn dol op gekke verhalen. We zullen met plezier ons verhaal vertellen want we zijn er fier op !
En dat we nog lang gek mogen blijven zie….
