Hieronder lees je het ongelooflijke verslag van de Cristalp rijders Sven en
Francis ! Zin in een uitdaging wel waar wacht je op ????

GRAND RAID CRISTALP : "GRC" : VERBIER - GRIMENTZ , CH (131km, 4850 htm)

In het voorjaar 2003 werden er door Francis en mezelf plannen gesmeed om eens een MTB-uitdaging aan te gaan....Willingen?.... Transalp? ....Cristalp?... iets in de zin van zo lang mogelijk op onze fiets zitten. Na de programmatie te hebben geanalyseerd van de verschillende wedstrijden bleek de Cristalp toch belangrijke voordelen te bezitten:

• Het trainingsschema die we hiervoor zouden volgen bertrof circa 16 weken. We konden er ons dus perfect op voorbereiden.
• Midden in ons verlof lag het zwaartepunt -letterlijk en figuurlijk- van onze training: zowat 14 a 18 uur per week trainen
• Het was een 1-dags-wedstrijd
• De afstand en hoogtemeters leek ons wel een enorme uitdaging doch doenbaar.

Op 21 augustus reisden we samen met de echtgenotes af vaar Verbier. Daar zonder enig probleem te arriveren pochten we reeds tegen onze dames dat we "ne keer die bergflankskes zouden bedwingen".... We zullen ons die eerste uren nog lange tijd herinneren! Je kruipt daar op je fiets en het is klimmen geblazen....eindeloos, gigantisch, beklijvend!
De hoteleigenaar ontving ons met een welgemeende vriendelijkheid die ons tijdens de hele reis overal te beurt viel. Zeer geapprecieerd, die zwitsers!!

De 2de dag werd een wandeling gepland: met de kabelbaan naar 3300m hoogte , picknicken op 2800m en de afdaling verder te voet. Zalige uitzichten, prachtige natuur, gletchers, besneeuwde bergtoppen , de Mont Blanc in de verte met zijn top in de wolken en..............hier en daar reeds een mountaibiker!!! Het begon te kriebelen.

Op zaterdag moesten de fietsen door de technische keuring, onze nummers afgehaald worden en een laatste maal getraind worden. Allebei hadden we stijve kuiten opgelopen door die te lange wandeling (afdaling)... het heeft ons beiden op de wedstrijddag nog parten gespeeld! Op die dag zien we voor het eerst welke omvang dit evenement heeft, enkele cijfers:

• budget: 375.000 euro (zijnde 15.000.000,- BEF)
• 1000 vrijwilligers
• 5 helicopters
• 15 technische bijstandsposten
• 14 bevoorradingen
• enz...
  
  

Tentjes met fabricanten van fietsmaterieel, pasta-toestanden, randactiviteiten zoals een klimrek-hangend-aan-kraan , trampolines en merchandising-stands vullen het ganse dorpsplein. Er heerst een ontspannen sfeer onder de belgische deelnemers (met circa 290 belgen de 2de grootste delegatie na de zwitserse uiteraard).
Overal waar je komt , van bakker tot pub, staat alles in het teken van de GRC. Zelfs menukaarten dragen het logo van de organisatie en staan vol van pastabereidingen.
De dienster van het restaurantje ter plaatse vraagt ons zelfs of ze de portie pasta niet extra groot moet maken.
Van alle kanten komen de bikers nu aangereden. Het is echt een speciale sfeer: 30graden, van bovenop een terras bekijken we de aan- en afrijdende mountainbikers, de terrasjes zitten vol met aanverwanten van deelnemers, kortom iedereen die je daar zag had wel iets te maken met de wedstrijd. Met gevulde shoppingtassen van de dames namen we afscheid van de vrijblijvende ontspanning in het dorp om na onze nachtrust aan de allesomvattende spanning van de start om 6;45uur te staan.

Om 5.00uur wakker - 5.15uur ontbijt - 5.30uur vertrek naar dorp - 5.45 aankomst - 6.00uur aan de start.
Met onze startnummers boven de 1000 stonden we in het achterste blok wellicht rond de 1400ste plaats!! Dit was een tegenvaller! Stipt om 16.45uur wordt de start gegeven. Circa 6.15 uur later zou de eerste biker reeds over de aankomst rijden.
Onze eerste doelstelling was de race uitrijden doch na vergelijk van een aantal renners die we tegenkwamen op eerder gereden marathons zoals de Bastognarde en de Bataille des Ardennes bleek dat een tijd binnen de 10 uur mogelijk moest zijn. Nog altijd 3,5uur langer dan de 1ste!!

Ok, we waren vertrokken en zouden dus mikken op 10uur rijden. Met een tijdschema gekleefd op het stuur wisten we pefect waar we op welk tijdsstip moesten zijn.
Onmiddelijk na de start stond een beklimming van 7km voor de boeg: goed berijdbaar, zeer constant stijgingspercentage (elke klim trouwens) en een zeer snelle afdaling...... gevolg......weinig afscheiding en te weinig renners ingehaald. Op de afdaling lag wel reeds een eerste slachtoffer ...veel bloed aan gezicht, aan de zuurstoffles...erg naar me dunkt.

Op naar de volgende klim door het bos die zich iets technischer aanbiedt. Hier komen ook de eerste single tracks tevoorschijn die voor de nodige files zorgen. Hier verliezen we tenminste 5 minuten.
De afdaling die hierop volgt is een ware dooreenschudding. Een grasvlakte (skipiste) naar beneden, het zadel zit onder je borstkas, de remmen achteraan volledig dicht en hopen dat je hiermee genoeg afremt zodat je de voorrem niet dient te gebruiken.....je zou anders wel overkop gaan.

De klim die hierop volgt is zeer mooi en gevarieerd, wederom zeer gelijkmatig en dus weinig tempoveranderingen. Er werd ons door iedereen die reeds de GRC gedaan had aangeraden de eerste beklimmingen rustig aan te doen want.... op "Pas de Lona" zou de man met de hamer staan. Tijdens deze beklimming passeren we de eerste controleposten waar er tijdslimieten gesteld zijn. Hierop hebben we precies 1 uur voorsprong. .....De tijdslimieten zouden we dus ruimschoots halen. Het tijdsschema van 10 uur ziet er op dat moment ook goed uit: 10 minuten voorsprong.
De afdaling is vlot, zeer hobbelig, gelijkmatig en weinig technisch. Beneden zouden onze vrouwtjes staan met de eerste mentale opkikker, drank, power bars, reservewielen, luchtbommekes , e.d. ..... Doorheen het hele traject staan de toeschouwers je toe te schreeuwen, aan te moedigen, aan koebellen te schudden, "allez la belgique" te roepen (onze tricolor stond op ons nummer evenals onze naam) of hop,hop,hop,hop,hop,hop,hop, te jodelen.

We waren opgepept voor de Mandelon: 22km klimmen. Het lijkt eindeloos doch deze klim hebben we achteraf gezien toch teveel overschat. Ook mijn hartslaggegevens leerden mij dat we deze klim te traag opgereden hebben. Altijd hadden we maar die Pas de Lona in ons achterhoofd.
De afdaling naar Evolene is zeer afwisselend en verloopt zonder veel problemen.
Nu en dan passeert een kamikaze aan een dubbele snelheid van de onze, maar we overtuigen onszelf dat we moeten inhalen op de beklimmingen.

De meeste bevoorradingsposten zijn we glad voorbijgereden daar we genoeg bars en drank bijhadden. Af en toe namen we wel een drinkbus aan in vliegende vaart, maar echt stoppen hebben we maar 3x gedaan.
Een ene keer stopten we na circa 90km waar onze ega's stonden , we zouden er stretchen! De stijve spieren (van de wandeling) bezorgden ons reeds krampen!?! Net gestopt hiervoor sprongen de toeschouwers recht, boden ons zalf aan, hielden onze fiets vast, en begonnen zelfs mijn dij te masseren! Ik dank de man die mijn dij zeker anderhalve minuut gekneed heeft! Nieuwe benen waren het resultaat: stijfheid nooit meer gevoeld.

Klaar voor de beklimming van de Pas de Lona!
19km klimmen, circa 1300 hoogtemeters waarvan 600meter te voet wegens te steil.
Verstand op nul, niet verder kijken dan de klep van mijn helm toelaat , ademhaling controleren en hop,hop,hop,hop,hop,hop,hop.....
Tot aan de looppassage is alles goed te doen, je rijdt eerst door het bos omhoog , na een uur kom je aan de boomgrens en zie je de kale flanken waarop de bikers een steil slingerend pad verraden: niet te veel naar boven kijken blijft de boodschap.
Plots, na nog een uur te hebben geklommen stappen de concurenten plots af:........tijd om je fiets op je schouder te nemen of hem gewoon omhoog te duwen. Op bepaalde plaatsen is het zo steil dat je je fiets omhoog moet duwen, je remmen dient dicht te trekken en je eigen stijve lijf erbij moet hijsen! Een andere keer is het zo glad dat je fiets gewoon naar beneden glijd. Iedereen op die beklimming is zo in zichzelf gekeerd dat er gewoon niet meer gelet wordt op de gangbare etikette van de beschaafde wereld, als je begrijpt wat ik bedoel.
Daarenboven brak nog een onweer uit met de nodige neerslag en donder. Het kon de rijders hoegenaamd niets schelen. De enigen die huiswaarts keerden waren de supporters die uren hadden gewandeld om aan die beklimming ons te komen aanoedigen. Dit strompelen naar boven heeft een dik uur in beslag genomen.
Daar boven aangekomen krijgen we een kleine afdaling van 50m cadeau met daarna nog 250m klimwerk , doch nu al rijdend aan tenminste 10km/uur.
Als je daar bovenkomt zie je een paradijs. In de diepte ligt de hoogst gelegen stuwdam ter wereld. Het meer kleurt super helder turquoise. Onwezenlijk!
Je vermoed dat je binnen de 5 minuten aan de rand van het meer zult zijn, maar...
Deze afdaling is een dessert die niemand graag een tweede keer zal voorgeschoteld krijgen. Losliggende stenen, rotsen, stenen, rotsen, rotsen en nog eens stenen. Je haalt niet meer dan 20km/uur waardoor die afdaling van 15km een ware marteling is voor de rug, schouders en handen. Over het concentratievermogen na 9 uur rijden nog niet gesproken! Vòòr ons zien we dan ook iemand over de kop gaan nadat zijn stuur breekt. Boven de bergflank vliegt een helicopter met een mand(brancard) eronder.
Een aantal renners staan banden te vervangen. Hier wordt je fiets werkelijk getest. Je zou versteld staan hoe sterk een bike wel is!
Deze afdaling heeft geen einde. Tot de laatste kilometer wordt je door elkaar geschud. 100m asfalt had eens deugd gedaan.
Op enkele kilometers van het einde zie je de tenten van de aankomst staan doch veel naar beneden kijken vermijd je best.
Wanneer je dan uiteindelijk het grasveld oprijdt ben je wel super content. Er staan wel 5 "triomf"-bogen . De tent doorrijden en het typische rallyplateau waar je naar boven rijdt horen er ook bij. Daar wordt de klok afgedrukt: 9.47uur.
Doorschuiven langs een laatste bevoorrading vervolgens je fiets door een halfautomatische bikewash duwen , ketting smeren en voorbij is de race.

Balans
Super ervaring qua mountainbike-happening: dit kan echt moeilijk beter. Zo professioneel op alle vlak!
Zalige streek om te biken.
Resultaat ziet er op het eerste zicht OK uit , doch denken we dat:
-indien we een aantal maanden vroeger inschrijven we een betere startpositie zouden hebben (circa 400 plaatsen vroeger starten betekent tijdswinst van zeker 10min)
-indien we meer hadden getraind op intensieve duur(kracht)training en minder op explosieve intervaltraining we meer rendement hadden gehad op de lange gelijkmatige beklimmingen.
-een "gezellige" wandeling 2 dagen voor de race belachelijk onprofessioneel is.
-alle beklimmingen te rustig beklommen hebben : getuige de hartslagmeting die vertelt dat er niet boven de 155 hartsl/min geklommen werd, wetende dat zowel bij Francis als bij mij de verzuring (de overslagpols) optreed bij circa 167!
Dit wisten we wel doch daar we de rit niet kenden is er de hele tijd met reserve gereden zodoende Pas de Lona over te raken.

Niettemin blijft dit een onvergetelijke ervaring die bij een herhaling voor een beter resultaat vatbaar is.
Het feit dat we het hele trainingsprogramma samen zeer zorgvuldig nageleefd hebben , zeer gelijkmatig evolueerden , en daarbij nog samen de race uitreden zonder bandenbreuk, valpartijen of andere pech maakt van deze 6 maand een onvergetelijke tijd.

Note:

• circa 5000 trainingskilometers (vanaf maart)
• Sven circa 12kg afgevallen (78kg) Francis 5 kg afgevallen (69kg)
• 1ste Belg: Bjorn Rondelez op 25ste plek op 1 uur
• Wij op de 513 en 514de plek op circa 1050 gestranden
• Wij op de 101 en 102de plek van de leeftijdscategorie 35-40 / 500 renners
• zeer veel geduld van de echtgenotes (waarvoor dank)

Grand Raid Cristalp