VECMONT 2011
Yo yo tomatenplukkers…,
‘t ZEWIEkeinde 2011 zit er alweer op en ook dit jaar kunnen we spreken van een geslaagde editie.
We weten al lang dat de lokatie en de compagnie super zijn.Behalve een regering is er in België echter nóg een groot vraagteken en dat zijn de klimatologische omstandigheden. En geloof me, indien politiekmakers De Wever en Di Rupo het voorbeeld zouden volgen van weermakers Frank en Sabine, dan zouden we een goede regering hebben.
Nadat wij op vrijdagmiddag Nils zijn gaan ophalen van de bosklassen in Spa, rijden we via Vielsalm – waar we een koffiestop inlassen aan de woning die we in 2009 huurden- naar Vecmont.
Wij zijn echter niet de enigen die vroeger zijn vertrokken dan het gros van de Zewietie-meute. De ‘Pietvader’ van het ZEWIEkeinde is immers al van donderdagmiddag op weg naar zijn bestemming. Meneer Tyvaert rijdt namelijk met zijn koersfiets annex fietskar van Zulte tot in Vecmont. Op donderdag pikt hij ter hoogte van Charleroi nog vlug een klant mee en op vrijdag gaat het dan, tegen de wind in, richting La Roche-en-Ardenne. Samen goed voor een rit van 230 km waarvan hij waarschijnlijk een apart verslag kan schrijven.
Rond 18u30’ komen wij samen met Hans en Ann aan in de Pastorij en wachten geduldig op de rest van onze reisgenoten die één voor één toekomen. Iedereen vindt wel een geschikte kamer en naarmate alle gezinnen binnensijpelen, groeit ook de drank- en proviandvoorraad gestaag aan. Van enige ontbering zal ook dit jaar overduidelijk geen sprake zijn.
Plots krijg ik telefoon van Wout en Dries. Ze staan aan de kerk van Vecmont maar weten niet precies waar ze moeten zijn? Ja duuh, net naast de kerk astamblief!
Wanneer rond 21u00’ de laatste familie zijn intrede doet, gaan we over tot de inmiddels legendarische kaas-en wijnavond. De ‘jonge garde’ troept al snel samen in de woonkamer terwijl hun meer ‘belegen’ tegenpolen gezellig bijpraten in de eetkamer: een fenomenaal recept dat nog jaren mag worden geserveerd.
Om er voor te zorgen dat ons familieweekeinde effectief voor de hele familie aantrekkelijk blijft, heeft Piet dit jaar op zaterdag ook een activiteit georganiseerd voor de mama’s en kids.
Terwijl de fietsers in de voormiddag een tochtje van een 30tal km gaan rijden, mogen de jonge avonturiers zich wagen aan spelletjes en een oriëntatietocht. Daarna komen we samen in Mierchamps om te picnic-en.
’s Namiddags mogen de kids en de dapperste der mama’s zich wagen aan een touwenparcours en een death-ride terwijl de fietsers nog 40 km extra Ardense bossen en weiden verslinden.
Hoewel alles speels en vriendschappelijk is opgevat, blijkt de inzet niet min: het verliezende geslacht moet ’s avonds de spaghetti-afwas voor zijn rekening nemen.
De voormiddagtocht van de bikers is kort maar krachtig: de koude benen krijgen onmiddellijk de steile en technische bosklim achter de Pastorie gepresenteerd en dat doet voor iedereen pijn. Hier laat DJ Zurt al zien dat hij niet alleen aan fietsen kan sleutelen maar er ook heel erg goed mee overweg kan door als enige een onmogelijke ‘bochtdrop’ op te rijden. Daarna gaat het richting La Roche waar we de lange betonklim naar het wildpark nemen. Hier duiken we links het bos in om nog eens zo lang onverhard naar de top van de Col de la Haussire te kruipen. Hoewel we deze klim goed kennen, blijft het een uitdaging en een goede waardemeter voor de klimconditie. Johan is vast van plan zijn Winterberg-training van vorige week te laten renderen en stuift indrukwekkend de helling op. Achteraan gaat het bij Ali Baba net iets moeilijker en wanneer hij bovenkomt, zegt hij dat hij vandaag alvast niet voor de bollekestrui gaat. Na een korte recuperatie dalen we door het bos terug af naar La Roche en rijden van daaruit de derde beklimming van de voormiddag: van het rond punt naar de startplaats voor paragliders. Op deze steile klim krijg je rotsen, boomwortels en drops aan een razend tempo gepresenteerd en ook nu laat Zurt ons genieten van zijn techniek. In een poging tot navolging van die techniek rol ik samen met mijn fiets twee meter lager van een rots maar meer dan een gekrenkt ego en wat schaafwonden hou ik er gelukkig niet aan over. De beloning voor dit harde labeur is een prachtig zicht op de meanderende Ourthe. Van hieruit gaat het dan voornamelijk door bossen en weilanden en op mooie stukjes single-track bergafwaarts richting Vecmont om tenslotte via de eerste beklimming van de dag voor een tweede keer naar Mierchamps te klimmen waar we hebben afgesproken voor de familie-picnic. Prachtig weer, lekker eten, een brikje wijn, goed gezelschap, … meer moet dat niet zijn.
… of toch: misschien nog een kort tochtje met de bike. We zijn nu toch in de Dardennen en we moeten er van profiteren. Aangezien het dagvullend programma van Piet nog niet is afgelopen en hij nog een touwenparcours achter de hand heeft, besluiten we niet langer te storen en zelf ook nog een toerke te doen. We rijden opnieuw naar Vecmont om een tochtje in onze GPS-en te laden.
Mieke demonstreert op het terras nog enkele krolse katoefeningen maar die laten Ignace totaal onverschillig. Hij ligt te zonnen op de terrastafel en vraagt zich eigenlijk af of hij nog de moeite zal doen om te fietsen. Met enige overredingskracht valt hij te overtuigen en hijst hij zich niet zonder tegenzin op zijn bike. We hebben hem begrijpelijkerwijs niet gezegd dat de tocht begint met … de eerste beklimming van de dag, maar dan voor de derde keer!
Het hoogteprofiel van de namiddagtocht verloopt iets minder agressief dan deze voormiddag maar toch beginnen de kilometers te wegen. De ogen van Ignace spreken boekdelen en Cis V. besluit dat er aktie nodig is. Hij moffelt hem een verdacht plastiek flesje in de pollen met de boodschap dat in één keer leeg te drinken en vlug weg te spoelen met wat water. Hierbij nog de ‘niet goed, geld terug’-garantie dat hij het effect binnen de 5 minuten zal ervaren en dat hij hier toch niet in het potje zal moeten plassen. De kapotte benen zijn sterker dan het ongeloof en Ignace kapt de dosis naar binnen. Enkele minuten later begint Ali Baba waarlijk sneller te trappen en krijgt hij er weer zin in. Dit ritueel zal zich later deze middag nog twee keer herhalen met een dosis wonderdrank van Tsjieppe en Dries. Zo zie je maar … het belang van het kopje. Groot was Ignace’ verbazing toen we hem ’s avonds vertelden dat hij enkel wat snelle en (half-)trage suikers had genomen.
Naar het einde van de tocht toe loodst Hildes Ocharmin ons voor de zoveelste keer door een stuk privé-bos maar deze keer worden we betrapt. Geen probleem echter want ze werpt al haar vrouwelijke charmes in de strijd en de eigenaar heeft ons net niet zijn bos uitgedragen.
De laatste 8 glooiende kilometers van de tocht lopen over de weg want de vermoeidheid begint toe te slaan, de wind staat zijdelings op kop en bovendien begint het licht te regenen. Terwijl ik de groep zoveel mogelijk uit de wind probeer te zetten zijn er drie vermetelen die op schalkse wijze proberen weg te rijden om alsnog een groepssprint te vermijden. Cis V, Johan en Kurt vormen een treintje en rijden meter voor meter weg van het peloton. Ze hopen de Tsjieppe op zijn eigen terrein van de troon te stoten. Wanneer ik zie dat het pelotonnetje achter mij onder de goede zorgen van Hilde is, besluit ik toch nog een sprong te wagen naar het leiderstrio dat ondertussen al een paar honderd meter voor mij uit rijdt. Het wordt een wilde achtervolging van 6 km waarbij ik maar met mondjesmaat terrein goedmaak. Als eerste pik ik Kurt op die uit het leiderstrio is gewaaid. Vooraan lossen Johan en Cis elkaar voortdurend af maar ik slaag er toch in meter voor meter dichter te komen. Net voor we rechts afslaan naar de Pastorie haal ik hen bij … dit was een serieus ‘Cancellaraake’ en ik moet toch een tijdje bekomen van de inspanning. 100m later reageren en ik was er niet meer bijgeraakt. Oef, de eer is gered.
Ook Piet en de kids komen net aan op ons HQ en het wordt stilaan tijd om te aperitieven terwijl Hilde en Mieke wat snelle hapjes klaarstomen. De kids vliegen op hun multimedia die ze al 8 (!) lange uren hebben moeten missen. Ondertussen komen ook de overige dames aangewandeld en de groep is weer compleet. Een beetje bijpraten, nog wat nagenieten van de dag, ons opfrissen en dan is het tijd om de koolhydraten weer aan te vullen. Niets is daarvoor beter dan onze wereldbekende Zpaghetti, ditmaal bereid door Hilde en Gertrude. Deze twee madams stonden bovendien ook in voor het heerlijke dessert, respectievelijk chocolademousse en ‘vrié goe toarte’ waarvan ik de naam niet ken maar die ongetwijfeld op de één of andere manier op de site zal komen.
De dames maken ons ostentatief duidelijk dat wij de weddenschap van de dag verloren hebben en ploffen zich met veel jolijt in de fauteuils terwijl de heren achtergelaten worden met de afwas. Een ultieme poging van Cis V. om Belle in te schakelen als wandelende afwasmachine mag niet baten en we zijn er aan voor de moeite.
Terwijl de madammen nagenieten van een glaasje rode wijn, zorgen wij voor een verrassing om te laten zien dat wij goede verliezers zijn. We steken het kampvuur aan en inviteren iedereen naar buiten voor een glaasje bubbels ter ere van de kraaiepootjes van Cindy en de nakende verjaardag van den Tsjiep. (of was het ‘de nakende kraaiepootjes van Cindy en de verjaardag van den Tsjiep’ ??)
De animatie wordt verzorgd door het jonge grut dat spontaan een geslaagd soort “travestisiaanse stand-up comedy” brengt. Het wordt één van die unieke Zewietie-momenten die lang zal worden gekoesterd.
De bubbels zijn op en dat is het teken om in de catacomben van de Pastorie het vuur aan de lont te steken. Tot in de vroege uurtjes wordt er gefuifd. Dansen, drinken, lachen,zelfs met vrouwen smijten (Cindy heeft namelijk ‘gestage-dived’) … álles hebben we gedaan met als hoogtepunt voor de mannelijke Wieties de song “Bro Hymn” van Pennywise. Het kan niet toepasselijker: samen uit, samen thuis, samen met onze smikkel in den bar, …
Zondagmorgen. Het is de laatste dag van ons weekeinde en de eerste dag van mijn 41ste levensjaar maar we laten het niet aan ons hart komen. Samen toveren we in een mum van tijd een uitgebreid ontbijtbuffet op tafel en geniet elk op zijn manier na van zijn nachtje fuiven. In de voormiddag staat de familietocht op het programma en na een groepsfoto rijden we met enkele dames en kids in een aangenaam lentezonnetje richting La Roche waar we afspreken met de niet-fietsers voor een aperitiefje aan de Ourthe.
De enige moeilijkheid van deze tocht is een technische afdaling die we de dag voordien hebben opgereden. Iedereen slaagt erin om op zijn eigen manier en tempo veilig beneden te komen ondanks de wijze raad van ZEPIETIE met jaren mountainbike- en marathonervaring. Hij is een boek aan het schrijven over ‘tips & tricks in mountainbiking’ en geeft zijn madam en jongste telg volgende welgemeende (?), goede (??) raad: in steile afdalingen altijd remmen met de voorrem en bijremmen met de achterrem. Wie het boek wil bestellen kan dit best nu doen want er is een tijdelijke actie, je krijgt er een gratis Bongobon voor een spoedopname naar keuze bij.
We stoppen nog even voor de liefhebers die graag een steil technisch stuk met rotsten terug naar omhoog willen proberen te rijden. Hier blijkt dat de Zewieties over de nodige technische klimtalenten beschikken bij zowel de volwassenen als de kids. Superleuk om te zien hoe we elkaar positief kunnen motiveren.
In La Roche hebben de niet-fietsende dames en kids, samen met JP (papa van Maarten) al het aperitief voorbereid en aan de oevers van de Ourthe wordt de innerlijke mens nóg maar eens gesterkt. JP heeft de fietskar meegetrokken om na de pauze eventueel vermoeide bikers terug mee te nemen naar Vecmont maar geen enkele biker wil onderdoen voor een andere en iedereen overwint de 5km lange klim naar ons verblijf met de fiets.
De tijd van gaan is bijna gekomen en nadat iedereen nog eens goed gegeten en gedronken heeft, beginnen de inpakkingswerkzaamheden. Er is echter nog een aanzienlijke afwas te doen en de kids nemen deze voor hun rekening. Met de nodige tegenzin maar onder de deskundige dril van sergeant Hans brengen ook zij deze missie tot een goed einde. Na een laatste rondgang verlaten de Tsjiepkes en de Vercaemstjes rond 17u00 als laatste de parking en sluiten we hiermee opnieuw een super weekeinde af.
Dit is ook het gepaste moment om de mensen die niet fietsen eens uitgebreid in de bloemetjes te zetten want zonder hun logistieke bijdrage en verdraagzaamheid zouden wij bikers niet kunnen genieten zoals we dat nu doen. Zij sleuren voor de fietsers met frigoboxen, brengen de fietskar ter plaatse, zoeken locaties , maken prachtige foto’s, zorgen voor de opvang van kids van fietsende ouders, … Bij deze bedanken alle fietsers van uit de grond van hun hart de niet-fietsende familie en vrienden voor hun bereidwilligheid die het voor ons mogelijk maakt om optimaal te genieten van ons bike weekend.
En om af te sluiten nog een quote voor de insiders: “… mijn ballen doen zeer van het wippen … ”
Grtz & love you all
Tsjieppe
