Corporate Beach Race - Bredene 13/02/2011
Zewieties zijn altijd rusteloos en op zoek: op zoek naar ne nieuwe vélo, op zoek naar ne schone marathon of toertocht, op zoek naar de snelste tijd, op zoek naar een snelle blonde mé lange benen en veel jammer, …
Tijdens één van die zoektochten kwamen we uit bij een tot dan toe ongekend mountainbike concept dat voor de verandering eens niet door ons was uitgevonden: de Corporate Beach Race, een team-strandrace met 6 personen waarbij de tijd van het 4e teamlid de totaaltijd van het team bepaalt.
Een korte rondvraag binnen het bestuur levert al vlug een ploeg op die de Zewieties zal vertegenwoordigen:
- ‘Papa’ Taelman die de laatste tijd ‘stillekesweg’ serieuze conditie aan het opbouwen is voor één of ander nog onbepaald doel.
- Johan Petitjean die zijn eerste beachrace-stappen zal zetten in voorbereiding op de strandrace van De Haan
- Piet Tyvaert die een zekerheid is want die op elke uitdaging ‘ja’ zegt.
- Francis Vercaemst die in zijn functie van adjunct-baas van den bond behalve als deelnemer ook als ‘official’ op allerlei strandraces is geweest.
- Sven Goedefroo die als enige doel heeft om op elk terrein alles en iedereen in frut te rijden.
- Tsjieppe die ondertussen ook al een paar beachkes achter de kiezen heeft en zich amuseert zolang er meer dan 5 beaufort staat en er niet meer dan 3 hoogtemeters in de koers zijn.
- Francis Gheldof die zich opgeeft als reserve omdat hij voorlopig nog een acuut tekort aan zelfvertrouwen heeft. Hij zegt enkel in uiterste nood te zullen inspringen.
Iedereen ziet het goed zitten en bereidt zich op zijn eigen manier voor op de uitdaging. Voor Sven slaat het noodlot echter toe en zijn achillespees beslist dat hij in Bredene niet met de bike aan de start zal verschijnen.
We zoeken onmiddellijk een waardige vervanger en één SMS-ke kan Hilde overtuigen om onze gelederen te versterken. Ook zij heeft al beachrace-ervaring en diegene die haar fietskwaliteiten in twijfel trekt, heeft nog niet in haar wiel gehangen. We maken ons dus voorlopig nog geen zorgen.
Twee weken voor de race plannen we een gezamenlijke training langs de Leie zodat we onze fysiek kunnen inschatten, strategieën bepalen, waaiers en molentjes oefenen, … De training verloopt vlot en het vertrouwen groeit. Alleen over de strategie zijn we het nog niet 100% eens. Terwijl de één zweert bij waaiers en molens, probeert een andere de groep te overtuigen dat iedereen individueel zal moeten rijden en een groepje zoeken dat bij hem past. We zullen wel zien zeker?
Op 13/02 is het dan uiteindelijk zover. Het is tijd voor ‘Bredene Koerse’: de aspiste wordt vervangen door zand, de hagen door golfbrekers, de paarden door stalen rossen en de jockey’s door bikers. Let’s roll … of tenminste dat dachten we.
De race start om 14u00 en we spreken af om 11u30 in Bredene. Eerst handelen we in de sporthal de formaliteiten af waarna we in de surfclub een panini knabbelen. Dan kunnen we opwarmen.
Papa slaagt er in om 4 keer plat te rijden in amper een half uur. Een gefrustreerde velg zorgt ervoor dat de biba telkens scheurt ter hoogte van de ‘soupape’ en nog voor het kan starten is het ros van Frank al de poten af!
Zeer jammer voor het team maar nog erger voor Frank die nochtans de indruk gaf over goede benen te beschikken.
Ondertussen zijn er al enkele Zupporters aangekomen: Sven met zijn gezin, de ouders van Tsjieppe en de voorzitter van de ZErenstal. Later komen ook nog Hilde en de twee junior Tyvaerdekens aan. Waarvoor onze zeer geapprecieerde dank.
Na een kort, nerveus verblijf in de startboxen worden de teugels gevierd en galopperen we richting Oostende. We verliezen elkaar in de chaos wat uit het oog en ik zoek onmiddellijk de waterlijn op om naar voor te vliegen. Links voor mij hoor ik plots geschreeuw en zie ik een twintigtal renners letterlijk in het zand bijten. Dat zal geen deugd gedaan hebben aan bijna 40km/u. De start van een strandrace is altijd een beetje oorlog, en in elke oorlog vallen slachtoffers. Gelukkig zijn er geen Wieties bij.
Wanneer we de dijk opdraaien om terug te keren richting Bredene zit ik dicht in de kop van de wedstrijd en krijg ik wat tijd om eens achterom te kijken. Ik zie niet direct teamgenoten in de onmiddellijke omgeving en neem wat gas terug. In de tweede ronde krijg ik het gezelschap van Francis en kort daarop komt ook Hilde aansluiten. We weten niet hoe ver onze 4e man achter is en besluiten met z’n drieën een gezapig tempo te onderhouden.
Wanneer we echter een golfbreker oprijden hoor ik plots Hilde en Francis roepen. De pechduivel heeft opnieuw toegeslagen: Hildes stuurhelft is afgekraakt door de slag maar gelukkig is ze niet uit het zadel geslagen … en toen waren ze nog met 4.
De tijd van alle Zewieties die nog in de wedstrijd zijn is nu van belang en mogen we zeker geen tegenslagen meer hebben. Het is nu de tijd van de 4e man die onze positie bepaalt en dat is op dat ogenblik Piet. In de laatste ronde zien we dat hij ons op het strand in tegenovergestelde richting tegemoet rijdt als een echte flandrien: stoempen, stoempen, stoempen, … Hij ziet af maar hij blijft gaan. Zo kennen we hem.
Francis en ikzelf rijden de rest van de wedstrijd uit in dienst van een duo van Versluys-Lingier en eens over de meet wordt het wachten op Johan en Piet. Johan is niet zo ver achterop maar op Piet wordt het iets langer wachten. Wanneer we hem in de verte zien afkomen, beginnen we luid zijn naam te scanderen. De toeschouwers die nog aan de finishlijn staan doen lustig mee en onder luid gejuich draagt Piet zijn fiets over de finish en legt daarmee de officiële tijd van de Zewietiestal vast.
Vooraleer we een hard verdiende warme douche nemen, gaan we nog vlug wat drinken met de supporters en daarna rijden we voldaan huiswaarts met alweer een bijkomend sterk verhaal in de ZEschiedenis.
Over het parcours niets dan lof: snelle zandstroken, verschillende soorten golfbrekers, mooie golvende duinenstroken en de noodzakelijke te verwensen loopzones … alles wat een strandrace moet hebben.
Over de organisatie heb ik wel enkele opmerkingen. Er zijn twee formules om deel te nemen: met een duo waarbij de tijd van de 2e telt of in een team van 6 waarbij de tijd van de 4e telt. Het idee van een team is prachtig maar de inschrijvingsprijs is véél te duur in ruil voor wat je terugkrijgt. Dat was ongetwijfeld ook de reden waarom er maar 6 teams waren ingeschreven.
Conclusie: volgend jaar gaan we terug maar delen we ons op in duo’s. Een beetje lekkere interne competitie en evenveel (of meer) leute voor ¼ van de prijs.
Niet dat het iets uitmaakt maar we eindigden als derde team in een eindtijd van 1:39:14
Grtz
Tsjieppe
