De Zewieties (be)zoeken Couffie
Omdat we naast een mountainbikeclub ook een vriendengroep zijn, is het eigenlijk maar meer dan normaal dat we ook -en vooral- voor elkaar klaar staan als iemand het moeilijk heeft. In de wetenschap dat onze Couffie het de laatste paar jaar fysisch en mentaal al zwaar te verduren heeft gehad, is het dan eigenlijk ook evident dat de gele strepen hem eens een hart onder de riem steken.
In de loop van oktober 2009 werd binnen het bestuur voorgesteld om Couffie eens te verrassen met een onverwacht bezoekje en dit werd onmiddellijk met veel enthousiasme onthaald. Het werd tijd om een en ander concreet uit te werken …
De datum werd vastgepind op 7 februari 2010 en de planning kon beginnen. De grote lijnen zouden zijn:
- Fietstochtje naar Lissewege
- Logistieke steun door de achterkomende dames
- Couffie ‘op zijnen nest doppen’ in het Lisseweegs Vaartje 13
Omdat Couffie het verdacht zou vinden als ik plots met zijn vrouwke aan het GSM-en sla, besluiten we om met een ‘go-between’ te werken en schakelen we Linda in als tussenpersoon.
In de loop van januari worden de andere ZEWIETIES via een deskundig gesaboteerde mail ingelicht van het snode plan. We controleren voorafgaand toch wel een paar keer of we Couffie uit ons adressenbestand hebben geweerd en weg is de uitnodiging. Nu afwachten …
De respons is groot en na veel heen en weer gebel, gemail, ge-sms (en ik geef het toe, ook redelijk wat gevloek omdat ik geen gepaste reacties krijg) staat de teller op 34 deelnemers: 16 Wieties zullen naar Lissewege fietsen, de rest volgt met de wagen.
We krijgen van Corry via Linda het adres van Huyze Saeftinghe waar we na onze fietstocht een hapje kunnen eten en leggen meteen 34 stoelen met bijhorende tafels vast.
Sven zal instaan voor het uitstippelen van het fietstraject en zorgt voor een fotokader met Couffie-collage die we onderweg allemaal zullen tekenen. Het is de bedoeling dat we later een groepsfoto in het groot zullen afmaken zodat deze een plaatsje krijgt in de kader.
Uiteindelijk is het dan zover en op deze druilerige zondagmorgen vertrekken we 5 minuten later dan voorzien aan Markt 28. Onverwachts duikt ook Piet D. nog op maar de groep is nog niet volledig: de kids hebben samen met Johan een half uurtje voorsprong ingecalculeerd en aan het sas van Ooigem pikt behalve wat Wieties ook nog tandemsgewijs Zefoefke Véro in. Wanneer aan de kerk van Oostrozebeke een verweesde Ali Baba zonder harem aansluit, is de groep -op Papa Baelman na- compleet.
Via Ooigem, Marialoop en Tielt rijden we naar Beernem. GPS van dienst Sven leidt kordaat de groep want hij wil zich aan zijn tijdschema houden. Hij heeft echter geen rekening gehouden met dame Fortuna die beslist heeft om de groep vandaag te zegenen met 5 leeglopers (banden hé, geen Zewieties).
Ondertussen blijft het onophoudelijk ‘smuiken’ en geleidelijk aan wordt iedereen doornat. Bovendien begint het ook betrekkelijk koud te worden en tenen en vingers voelen aan als verkleumde stompjes.
In de Beernemse bossen beginnen we de voorziene bevoorrading aan ‘het Kiekse’ te ruiken en worden plots alle registers opengetrokken: we vliegen aan 40 km/h als gekken over de single-tracks, ja we zijn dan ook in Beernem ... .
Eens terug op de weg blijkt dat Filip N. overvallen werd door het betere ‘bospoeper-gevoel’ en zogezegd verloren is gereden. Er zijn heel wat belminuten nodig om hem weer bij te praten maar uiteindelijk komen we allemaal toch samen aan de bevoorrading die perfect verzorgd wordt door Cathy. Ze heeft voor koekjes, energiedrank, bananen en sinaasappels gezorgd en iedereen laat zich deze bevoorrading welgevallen. We nemen ook even de tijd om de fotokader te ondertekenen en ons nog wat op te warmen voor we weer ons stalen ros bestijgen.
Nu ook Papa onze gelederen heeft versterkt zijn we ‘au grand complet’ en de volwassenen vertrekken 10 minuten na de kids richting station van Lissewege, plaats van afspraak met de madams. Ondertussen heeft ook Piet D. het thuisfront kunnen bereiken en blijk getoond van grote overredingskracht want zijn madam en kids komen onverwachts ook naar Lissewege.
We zijn nog maar net vertrokken of Johan belt om te zeggen dat hij ergens verkeerd moet zijn gereden. Bovendien hebben de kids hem goed bij zijn lepels want ze zijn ongevraagd een off-road paadje ingeslagen en hij vindt ze niet meer terug.
Even later krijgen we de melding dat Johan de ZErakkers heeft teruggevonden en dat hij zal terugrijden naar het fietsknooppunt 91 waarvan hij zeker is dat hij nog op het goede traject zat. Omdat het koud en nat blijft (hoewel de terechte uitbrander van Johan de kids wel een beetje verwarmd zal hebben), beslissen we om een paar kilometer terug te keren zodat we onze juniors een beetje kunnen bijstaan. Ze zijn ondertussen toch ook al een 60-tal km onderweg en we vermoeden dat bij hen ondertussen ‘het vet van de soeppe’ zal zijn. Niets is echter minder waar. Van zodra ze bij de grote groep komen, verontschuldigen ze zich voor hun jeugdelijke overmoed, nestelen ze zich in de kop van het peloton en leggen ze er in het wiel van Sven flink de pees op.
Aan kilometer 70 beginnen, na de banden, ook de benen van sommige minder geoefende bikers leeg te lopen maar met wat solidariteit slagen we erin om de groep samen te houden. Na 79 km worden we door vrouwen en kinderen triomfantelijk onthaald aan het stationsplein en maken we ons op om in kolonne tot aan Couffies huis te rijden. “Hij zal nogal verrast zijn …”
Blinkend en stinkend van de regen en het zweet rijden we tot aan de voordeur van het Lisseweegs Vaartje 13. We bellen aan, Corry doet open en vraagt :
-
“Ge komt voor Filip zeker? … Ie is nie thus, ie zit in Torut”
-
Hilariteit alom. “Goe geprobeerd Corry, en nu serieus …roep hem maar.”
-
“Maar nee, ie is in Torut …”
Corry houdt vol en de vertwijfeling slaat stilaan toe. Iedereen kijkt eerst elkaar vragend aan en dan richten de vragende ogen zich op mij…. ???????????????????
Ondertussen worden de camera’s aan de overkant van het water in gereedheid gehouden om dit unieke ‘Couffie-moment’ op de gevoelige plaat vast te leggen.
Het blijkt dus geen grap, Couffie is niet thuis. We dachten eerst dat hij ergens in het oostblok op vakantie was maar ‘Torut’ blijkt het West-Vlaams te zijn voor Torhout, dus zo ver is hij niet. Desondanks kunnen Corry noch Papa hem telefonisch bereiken. Ik kan jullie verzekeren: als SHIT-moment staat dit toch wel in mijn top 3. Wie is er nu eigenlijk verrast?
We zijn er nog altijd niet uit hoe het nu eigenlijk allemaal misgelopen is maar dat is eigenlijk ook niet belangrijk. Nadat de eerste ontgoocheling wat bezonken is, blikken we terug op een mooie tocht. Bovendien is het een goed teken dat Couffie er niet is want dat wil zeggen dat hij zich goed genoeg voelde om te gaan biken. We zijn er nu toch en dus verfrissen we ons om te gaan eten. Er zijn nog nooit zoveel BBB’s (bibberende blote billen) gesignaleerd op een winterse zondag aan het anders zo vredige Lisseweegs Vaartje.
Terwijl we in Huyze Saeftinghe genieten van een welverdiende apéro, wordt Papa teruggebeld door Couffie. Frank zegt dat hij zich naar huis moet haasten want dat we met een paar op hem wachten in het restaurant.
Alles lijkt toch nog in de plooi te zullen vallen en Linda en de Tsjieppe zijn al wat meer opgelucht.
Een half uurtje later komt plots de enige echte gele ZEWIETIE-mobiel de markt opgevlogen. We zien onmiddellijk dat Couffie hier de streek een beetje kent want zonder verpinken parkeert hij zich op een imaginaire parkeerplaats knal voor de deur van het restaurant. Door de lichtweerkaatsing op de grote ramen ziet hij niet direct wie allemaal binnen zit maar hij merkt toch al snel de Zewietie-muts van Dries die we over het reclamebord van het restaurant gedrapeerd hebben. Op het ogenblik dat hij de deur openmaakt, veert een 39-koppig koor spontaan recht en begint ‘Lang zal hij leven’ te zingen. ’t Is van geen kanten Couffies verjaardag maar dat doet eigenlijk niet ter zake: we zijn er en Lissewege mag het horen.
Het wordt één van die ‘pakkende’ Zewietie-kippevelmomenten met hier en daar een koppel vochtige ogen. Na een korte maar veelzeggende speech van ons varken van de dag (feestvarken wel te verstaan), is het ogenblik aangebroken om Couffie de gehandtekende kader te overhandigen waarna we massaal richting kerkplein trekken om de groepsfoto te maken die later in de kader moet komen. Een plaatselijke amazone wordt ingehuurd voor een uitgebreide fotosessie voor de Couffie-camionette en dan is het hoog tijd om de hongerigen te spijzen. Er wordt goed gegeten en gedronken en tijdens het dessert worden enkele bokalen snoepgoed van de piano geplukt: tientallen muizekes, moeskes en hartjes worden naar binnen ‘gedraaid’.
De restauranteigenaars stonden erbij en keken ernaar … wat ze ervan dachten wil ik eigenlijk liever niet weten.
De globale afrekening van zo’n 1000 € heeft nogal wat voeten in de aarde. We hebben duidelijk nog wat werk aan de winkel betreffende het afrekenen van maaltijden met grote groepen en zullen in de toekomst concrete afspraken moeten maken terzake. Mogelijk biedt de keuze voor een vast menu daar een uitweg, we zien wel. Uiteindelijk komen we er toch uit en kunnen we tevreden terugkijken op een toffe en geslaagde verrassingsrit voor onze Couffie, waarvoor onze dank aan alle deelnemers.
Opgelet!
De Belgische landkaarten zijn vanaf 7 februari 2010 achterhaald. Koop maar een nieuw exemplaar want je oude is niet meer up to date:
Lissewege is niet meer, het is nu LiZEWege !!
Grtz
Tsjieppe
Geachte fietsers met de gele letters op de rug,
hierbij wil ik jullie bedanken voor de vertoning van verleden zondag, ik heb mij in jaren zó niet meer geamuseerd, maar dat zal zich toch niet al te frekwent voordoen hoop ik, want gezien mijn leeftijd, moet ik al wat beginnen opletten met zulke zaken. Mijn dokter heeft dan ook op maandag bij haar wekelijkse bezoek met open mond zitten luisteren naar mijn verslag over hetgeen zich hier rechttegenover mijn deur heeft afgespeeld; en dat zo maar op straat!
Maar allee, mijn gebuur heeft mij van uitleg voorzien, en het is jullie vergeven, ik ben er al over. Het was gewoon te lang geleden voor mij en bovendien te veel ineens.
Vele groetjes, en tot de volgende keer,
Cecile, de buurvrouw van Filip.
