Houffamarathon 29 augustus
Nadat enkele marathonZewieties in 2010 zichzelf al hadden bewezen en konden terugblikken op een goed gevuld en succesvol voorjaar met de LCMT en biketrips naar o.a. Duitsland en Ierland, waren anderen zich volop aan het voorbereiden op de Cristalp 2010.
Ondergetekende had, behalve de Ronde van Vlaanderen, bikegewijs de grote luiaard uitgehangen en omdat 2010 ook voor mij toch niet volledig prestatieloos geboekstaafd zou worden, besloot ik om mij eind juni in te schrijven voor de Houffamarathon.
Het inschrijven zelf lag op dat ogenblik ruim binnen mijn fysieke prestatiemogelijkheden en in de waan dat ik de maat van het gratis T-shirt moest aanduiden, kleurde ik onverschrokken het bolletje bij de vermelding ‘XXL’. Niets was echter minder waar: ik had me ingeschreven voor de marathonversie van 120 km met 3.000 hm.
Gelukkig volstaat één mailtje om enkele medeslachtoffers te vinden: Johan en Dries worden mijn lotgenoten. Oef, samen afzien is toch altijd veel leuker. We boeken een bescheiden onderkomen voor het weekeinde in de vorm van een trekkershutje in Gouvy. Dit bespaart ons een lange en vroege autorit op de wedstrijddag.
Gezien de korte tijdspanne die ons nog rest om onze niet echt fabelachtige fysieke toestand van het ogenblik wat bij te spijkeren, hebben we meteen ook een reden om iets intensiever te beginnen te trainen. Dries vat in het begin van de grote vakantie de koe bij de hoorns en verkent prompt ter plaatse het Houffafront waar hij de nodige hoogtemeters verteert. Johan trekt met de fiets naar Oostenrijk en zijn gezin mag ook mee. De Tsjieppe zoekt zijn heil en geil in de Pyreneeën waar hij, behalve veel te veel eten, ook wat op en neer rijdt in Andorra en Spanje.
Na de respectieve vakanties wordt nog wat samen getraind met Johan in de vorm van vlakke basistrainingen. Die veranderen soms fietsendweg in een duurvermogentraining maar bon, we zijn aan het trainen en dat is het enige dat telt. De woensdag vóór de feiten nog een keer of 10 de Trieu omhoog en we zouden er klaar voor moeten zijn. ‘Frank de weerman’ werkt enorm op ons systeem met zijn slechte voorspellingen en ook de simulaties op internet laten het slechtste vermoeden.
Zaterdagmiddag 28 augustus rijden wij, geheel toevallig, een paar minuten voor de CMC-Volvo van Johan de parking van camping Moulin de Bistain op. Net voor de oprit van de camping staan wegwijzers voor de calvarietocht van morgen. Een onverwachte meevaller voor onze supporters die morgen van een grote verplaatsing gespaard blijven.
Op het terras zitten een aantal bikers te genieten van een flauw zonnetje dat zijn best doet om door de onheilspellend donkere wolken te prikken. Alle fietsen zitten onder massa’s modder dus vermoeden we dat de Dardennen er dezer dagen nogal vettig bijliggen.
Nadat we zijn ingecheckt en uitgeladen, is het voor de Petitjeans en Dries tijd voor een laat middagmaal en de Tupperware-potjes met allerhande pasta- en rijstbereidingen worden bovengehaald.
“On est parti”: de gezonde stress van hydratatie, koolhydraatopslag en het gesleutel aan de bikes is begonnen. Na de pasta wordt onmiddellijk overgegaan tot de verdere orde van de dag: zomerbanden eraf en een grof profiel in de plaats, camelbacks vullen, materiaal checken, de ‘ocharmin’ instellen … enfin, het betere pre-marathon gevoel steekt weer de kop op.
De kids gaan op verkenning terwijl de madams zorgen dat we gesettled geraken en daarna zorgen ze voor koffie met koekjes. Om toch nog even te kunnen genieten van de zon, worden de onze werkzaamheden even gestaakt. Dries is zeer streng op zichzelf en permitteert zich geen enkele toegeving: koffie, koekjes of snoepgoed worden radicaal van het menu geweerd. Johan en Tsjieppe zijn iets minder stoïcijns en de ene laat zich verleiden door een zakje rode ‘smoeletrekkers’ terwijl de andere het niet kan laten een mini-Snickers naar binnen te spelen bij de koffie (want er zitten daar nootjes in --- en nootjes zijn natuurlijke vetten --- en natuurlijke vetten zijn gezond …….. en ‘sjokla’ en caramel zijn gewoon lekker, voilà).
In de vooravond rijden we nog even naar Houffalize om de sfeer op te snuiven, het startpakket op te pikken en een (alcoholvrij) aperitiefje te drinken. Ondertussen krijgen we nog een telefoontje van Cis V. om ons succes te wensen met de trip van morgen. Merci Cis, het doet toch altijd deugd als je iets van een andere Zewietie hoort.
Terug op de camping is het ondertussen tijd voor … pasta! De porties zijn lekker maar niet superroyaal en Johan is niet van zijn stuk te brengen. Hij heeft ergens gelezen dat biefstuk goed krachtvoer is en we zijn nog niet helemaal uit het restaurant of hij staat al als een volleerde SOS Johan aan het gasfornuis van zijn trekkershut een extra biefstuk te bakken dat hij vervolgens smakelijk naar binnen werkt.
Overtuigd van zijn wetenschap, is hij bovendien vast van plan dat ook morgenvroeg rond een uur of 6 te herhalen.
Ondertussen beginnen de eerste vette regendruppels te vallen en binnen de kortste keren is het buiten zwaar aan het ‘drashen’. Rond 22u30’ worden de slaapzakken dichtgeritst in de ijdele hoop nog een laatste streepje energie bij te tanken.
Het is veel te vroeg ochtend wanneer we om 06u30’ na een rusteloze regennacht ons kopke uit de trekkershutten steken. Het is gelukkig gestopt met regenen en dat geeft toch al een beetje moed.
Het lijkt erop dat Johans tweede biefstuk is meegesleurd door een lokale modderstroom want als we hem vragen wanneer hij van zinnen is te beginnen bakken, blijkt al duidelijk dat zijn actieplan veranderd is. Op de vraag of hij dan liever enkele pannenkoeken heeft, volgt een enthousiast ja-geknik. Wanneer Tsjieppe een paar minuten later met een hete pannenkoek voor de deur staat, is zijn enthousiasme voor een stevig ontbijt nog meer getemperd en beslist hij om het bij een pistoletje te houden … zenuwen ???
En Dries … die lepelt onverstoorbaar rijst en pasta.
Onder het motto “We staan ervoor en we moeten erdoor” rijden we naar Houffalize waar we een beetje te vroeg aankomen. We hebben tijd om nog een paar toertjes warm te rijden en om 08u30 mogen we binnen in startbox 2. Na een minuut stilte voor Frank Vandenbroecke en een man uit Roeselare die vorig jaar tijdens de wedstrijd overleed aan een hartstilstand, wordt het startschot gegeven door de lokale “Miss Marcassou” en schiet de meute weg voor een lokaal rondje Houffalize alvorens in de bossen te verdwijnen.
Dries is het snelste weg. Johan en Tsjieppe rijden allebei hun eigen tempo en dat blijkt wonderbaarlijk genoeg bijna even hoog te liggen. We blijven zonder opzet continu in elkaars buurt doen voortdurend haasje-over. Na een 25-tal kilometer zit Dries in de graskant zijn platte band te vervangen, pech voor onze U23. Hij blijkt alles onder controle te hebben en zegt dat we mogen doorrijden.
De omstandigheden zijn door de regenval van de voorbije dagen zwaar: sommige stukken zijn vrij vlot berijdbaar maar andere bollen dan weer voor geen meter door de plakkerige modder of het verzopen gras. De meeste beklimmingen zijn op de fiets te overwinnen maar ik ervaar toch een paar keer een mini ‘Pas-de-Houffa’ gevoel waarbij het verstandiger is om de fiets te duwen dan te proberen verder te rijden. Vele afdalingen liggen er dan weer verraderlijk bij door spekgladde dwarse boomwortels en rotsen. Een bijkomende hinderpaal voor krampgevoelige zielen zoals ikzelf zijn de waden die op bepaalde momenten echte rivieren zijn geworden. Eén keer moeten we zelfs tot bijna aan het middel door het koude water. Voor ons Tyvaerdeke was dit gegarandeerd een natte Piet geworden.
Verder houden we het grootste deel van de dag droog maar rond 15u00 begint het te regenen en tegen de tijd dat we aan de laatste bevoorrading op 14 km van het einde zijn, stroomt het water in beekjes over de paden. De XL- en XXL-rijders krijgen als toetje nog het wereldbekerparcours voorgeschoteld en vlak voor de laatste afdaling staan onze kids ons op te wachten. Ze roepen nog enkele welgemeende aanmoedigingen en waarschuwingen omdat ze hier al menig biker tegen de vlakte hebben zien gaan en sms-en vlug naar Cindy en Trui die aan de aankomst op ons wachten voor de finish-foto (voor de foto-finish waren we net iets te laat).
Omdat we bijna de hele dag samenreden en Johan in één van de laatste afdalingen moest afhaken door de modder op zijn bril, wacht ik een minuutje vooraleer over de finish te rijden. Bovendien hebben de madams dan ook nog de tijd om hun camera’s in de aanslag te houden want ze hadden blijkbaar het sms-je van de kids niet ontvangen en ze zitten vrolijk mee te dansen met de beatmuziek aan de aankomst.
Hand in hand rijden we na 8u21’ over de eindstreep met een gemiddelde snelheid van iets meer dan 14 km/h.
Na 8u39’ komt ook Dries over de eindstreep gereden, luid aangemoedigd door de kids die samen met hem over de finishlijn lopen. Onderweg blijkt Dries ook nog eens over kop gegaan te zijn in een afdaling met een pijnlijke schouder tot gevolg. Gelukkig heeft hij niets gebroken.
Moe maar voldaan genieten we van een welverdiende warme douche en … een potje pasta.
Bij deze hebben wij dan ook in 2010 onze bijdrage geleverd aan het marathonkarakter van de ZEWIETIES en hebben wij dit jaar derhalve geen zak meer te bewijzen.
In ons achterhoofd beginnen zich echter al vaag wat getallen af te tekenen in de aard van 2011 … 145 … 5800 … ??? Ik vraag mij af wat die betekenen.
Groensels,
Tsjieppe
